Συντάκτης: fkaloudis

Γυναίκες στην επιστήμη

Συντάχθηκε από fkaloudis στις 7 Μαρτίου 2023. Καταχωρήθηκε στο Τέχνης Δοκιμές.

Είναι κανείς να απορεί

Πως μπόρεσε η μαντάμ κιουρί

Να βρει την τόση ραδιενέργεια

Με μιας γυναίκας την ενέργεια.

Της Φλέμινγκ ήταν η μορφή

Άκρως επιβλητική

Που σαν γιατρός ήταν γνωστή

Των δικαιωμάτων η αρχή.

Φιλόσοφος η Υπατία

Της άρεσε η διδασκαλία

Η άλγεβρα και η γεωμετρία

Στους μαθητές αγαπητή

Προς στους κριτές επιρροή.

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ την λένε

Στο άκουσμά της όλοι κλαίνε

Σε όλο το κοσμό ξακουστή

Μια Ιστορία θαυμαστή .

Ήταν γυναίκες όλες αυτές

Που ήταν διάσημες, γνωστές

Που όταν οι άντρες κυβερνούσαν

Αυτές κρυφά μεγαλουργούσαν.

Από τη μαθήτρια της Α’ Λυκείου, Ελβίρα Ιωάννου

Το ενεργειακό αποτύπωμα του σχολείου μας!

Συντάχθηκε από fkaloudis στις 1 Μαρτίου 2023. Καταχωρήθηκε στο Το σχολείο μας.

Την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου, η ομάδα των μικρών επιθεωρητών για το κλίμα του σχολείου μας, πήρε μια -μικρού μήκους, αλλά μεγάλης σημασίας- συνέντευξη από τον υπεύθυνο επιχειρησιακής λειτουργίας, κύριο Ιωάννη Γιαννακόπουλο και τον υπεύθυνο του τμήματος συντήρησης, κύριο Γιώργο Γονίδη.

Στην συγκεκριμένη συνέντευξη τέθηκαν ερωτήσεις που αφορούσαν το ενεργειακό αποτύπωμα του σχολείου, τι έχει κάνει το σχολείο για να το ελαχιστοποιήσει και ποιες δράσεις έχουν γίνει για τον σκοπό αυτό. Το σχολείο μας, λοιπόν, είναι έτσι σχεδιασμένο για να μεγιστοποιεί τον χώρο πρασίνου, τοποθετώντας φυτά πάνω από τα στέγαστρα και φτιάχνοντας παρτέρια με παγκάκια για τους μαθητές προωθώντας έτσι τον πρασινο χώρο. Στις οροφές των κτηρίων, επίσης, του γυμνασίου και του δημοτικού έχουν τοποθετήσει ηλιακά πάνελ. Όμως, λόγω της υπάρχουσας νομοθεσίας το ρεύμα που παράγεται από αυτά δεν χρησιμοποιείται από το ίδιο το σχολείο, αλλά διανέμεται στο δίκτυο της ΔΕΗ. Τέλος, έχουν γίνει διάφορες δράσεις για τη βοήθεια προς το περιβάλλον, για να ανακάμψει από την ταχεία κλιματική αλλαγή.

Στο τέλος των ερωτήσεων, τέθηκε από την ομάδα μας μια πρόταση για την ευαισθητοποίηση των μαθητών, σχετικά με την ανακύκλωση. Πιο συγκεκριμένα, προτάθηκε η τοποθέτηση κάδων ανακύκλωσης σε κάθε τάξη και η καταμέτρηση της ποιότητας και της ποσότητας των ανακυκλώσιμων υλικών που θα έχουν απορριφθεί μέσα σε αυτούς, ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Έπειτα, το τμήμα θα βραβεύεται ανάλογα, για παράδειγμα με μια ελεύθερη ώρα. Αυτό πιστεύουμε ότι θα καλλιεργήσει κλίμα συνεργασίας μεταξύ των μαθητών, για να ανακυκλώσουν και στο τέλος να επιβραβευτούν.

Από την συνέντευξη αυτή όλοι αποκομίσαμε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία και καταλάβαμε πώς ένας οργανισμός, όπως το σχολείο μας, μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Από τον μαθητή της Γ’ Γυμνασίου, Γρηγοριάδη Σπύρο

Συνάντηση με την κα. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

Συντάχθηκε από fkaloudis στις 1 Μαρτίου 2023. Καταχωρήθηκε στο Το σχολείο μας.

Με αφορμή το project που λαμβάνει χώρα στο σχολείο μας, «Συναντήσεις με εξέχουσες προσωπικότητες της χώρας μας με έργο και δράση στο Γαλλικό Πολιτισμό», η επταμελής ομάδα μαθητών του τμήματος Γαλλικών της τρίτης Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Δούκα, FR232, με αρωγό την καθηγήτριά τους, κ. Νατάσσα Μαδεντζόγλου συνάντησαν την πολυπράγμονα ιστορικό και Βυζαντινολόγο της χώρας μας, κυρία Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ.

Πιο αναλυτικά, η ομάδα είχε προβεί σε αναζήτηση πληροφοριών για την προαναφερθείσα τόσο σχετικά με το πολυδιάστατο έργο της στον ιστορικό τομέα, όσο και την συμβολή της σε παιδαγωγικές και πολιτισμικές δομές ανά περιόδους, καθώς επίσης κατ’ επέκταση και για την προσωπική της ζωή. Οι μαθητές, μαζί με την καθηγήτριά τους, είχαν την χαρά να παρευρεθούν στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών στην Πλάκα, μέρος ορόσημο για το πολιτιστικό της έργο, όπου και την συνάντησαν.

Η συνέντευξη έγινε σε ένα πολύ ζεστό κλίμα με ερωτήσεις που είχαν προετοιμάσει οι μαθητές μας σχετικά με τα παιδικά και τα φοιτητικά χρόνια της Βυζαντινολόγου, την ακαδημαϊκή της πορεία ως Καθηγήτρια και Πρύτανης της Σορβόνης, την περίοδο Προεδρίας της στο Πολιτιστικό Κέντρο Georges Pompidou Beaubourg, το Ευρωπαϊκό και Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, αλλά και την πολύπλευρη ζωή της, πλούσια σε έργα και δράσεις!

Όλη η ομάδα μας ενθουσιάστηκε τόσο από την ποικιλόμορφη και εντυπωσιακή ζωή της, αλλά και από την ευγένεια και το κύρος που κατέχει. Μέσω αυτής της δράσης ήρθαμε σε επαφή με την ζωή μίας σπουδαίας γυναίκας που επιτέλεσε σπουδαία προσωπικότητα τον προηγούμενο αιώνα, γεγονός από το οποίο η νέα γενιά καρπώνεται θετικές πληροφορίες, αλλά κυρίως κατέχει υγιή και αξιοσημείωτα πρότυπα. Η κυρία Γλύκατζη-Αρβελέρ αποτέλεσε μία γυναίκα επαναστάτρια, ένα νέο κορίτσι στην αντίσταση, μία θυελλώδη πρώτη γυναίκα πρύτανη στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης πηγαίνοντας κόντρα στο κατεστημένο.

Για όλους τους παραπάνω λόγους η επαφή με άτομα σαν την σημαντικότερη Βυζαντινολόγο και γυναίκα ιστορικό της χώρας μας, αποτελεί μία ανεπανάληπτη εμπειρία, ήτανε τιμή και μεγάλη μας χαρά που την συναντήσαμε.

Κλείνοντας, όλες οι απαντήσεις που μας έδωσε ήταν εντυπωσιακές και ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες, ωστόσο μία μας συγκλόνισε και αποτυπώθηκε χαρακτηριστικά ως μία συμβουλή για ένα modus vivendi. Το σημαντικότερό της δίδαγμα από τη ζωή της στο Παρίσι ήταν να αυτοαμφισβητείται συνεχώς.

Από τη μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου, Μπουρουτζόγλου Ηλιάνα

Η ομάδα μαθητών:

Ευθυμίου Μαρίνη

Μπεκές Γιώργος

Μπότσαρη Ρόζα

Μπουρουτζόγλου Ηλιάνας

Παπαθανσίου Χριστίνα

Παπαδημητρίου Χριστίνα

Γκάο-Τσέ Σουάν

Παρακάτω ακολουθεί η συνέντευξη με την κα. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ:

Καλημέρα σας, είμαστε πολύ χαρούμενοι που βρισκόμαστε εδώ μαζί σας, για να σας γνωρίσουμε μέσα από ερωτήσεις που έχουμε ετοιμάσει, για να γνωρίσουμε εσάς και το πολύπλευρο έργο σας.

Ερώτηση 1

Σε μία από τις πολλές συνεντεύξεις σας, είχατε αναφέρει ότι κατά τη γνώμη σας, η πιο ανήθικη πράξη του ανθρώπου, είναι η έλλειψη αυτογνωσίας. Γιατί;

Όλοι ξέρουμε το γνώθι σαυτόν. Ήταν επιγραφή στους Δελφούς. Όταν οι αρχαίοι το έλεγαν αυτό, εννοούσαν «μάθε ότι δεν είσαι ο θεός». Η αυτογνωσία είναι το όριο μέχρι το οποίο μπορείς να φτάσεις. Η έλλειψη αυτογνωσίας είναι ύβρις. Ξεπερνάς τα όριο των δυνατοτήτων σου και φέρεσαι ενάντια στους άλλους. Να ξέρεις ποιος είσαι και πού μπορείς να φτάσεις.

Ερώτηση 2

Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τα παιδικά σας χρόνια;

Φέτος είναι τα εκατό χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή. Όταν μιλάμε για καταστροφή, εννοούμε δύο πράγματα. Πρώτον, ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες διώχθηκαν από τους Τούρκους κι έφτασαν στην Ελλάδα, που ήταν Μητρόπολη για αυτούς. Η λέξη «πρόσφυγας» ήταν βρισιά, σαν να ήτανε σφίγγες (προς+σφίγγες), γιατί ήταν τουρκόσποροι… Έπαιρναν τις δουλειές των ντόπιων και είχαν διαφορετικά έθιμα. Από 1922 ως το 1940 η ελληνική κοινωνία ήταν, επομένως, μια διχασμένη κοινωνία.

Είμαι η μόνη από την οικογένειά μου που γεννήθηκε στην Αθήνα. Όλη μου η παιδική ζωή ήταν συνυφασμένη με τη φιλοσοφία ότι δεν ανήκουμε πουθενά , σε καμία τάξη…

Άκουγα συνέχεια στη ζωή μου ότι στη ζωή μας μας κατέστρεψαν δύο γυναίκες : Η Πολιτική και η Ιστορία. Την πολιτική την καταλαβαίνεις, η Ιστορία ήταν η μεγάλη καταστροφή, καθώς οι Έλληνες της Μικρασιατικής εκστρατείας νικήθηκαν από τους Τούρκους, τους οποίους βοηθούσαν οι Σοβιετικοί και οι Γάλλοι. Οι μόνοι φίλοι των Ελλήνων, εκείνη την εποχή, ήταν οι Άγγλοι. Είπα δεν θα γίνω ποτέ πολιτικός, αλλά έγινα ιστορικός! Αν έγινα ιστορικός, είναι επειδή θυμάμαι. Εννιά χρονών πήγαμε με τη μάνα μου στο Βουκουρέστι στη Ρουμανία, γιατί είχε αδέρφια παντρεμένα εκεί. Ήταν γεννημένη στην Πόλη. Θυμάμαι τη μάνα μου, όταν το πλοίο σταμάτησε στο λιμάνι Ντολμά Μπακτσέ. Από εκεί έβλεπε την Αγιά Σοφιά. Μετά από μεγάλες δυσκολίες κατάφερα να γίνω φοιτήτρια. Έγινα λοιπόν βυζαντινολόγος, επειδή οι δικοί μου ήταν Μικρασιάτες. Οπότε τα παιδικά μου χρόνια είναι τα χρόνια εκείνα που υποφέρουν από την προσφυγιά, αλλά που έχουν την περηφάνια ότι ο πολιτισμός είναι πιο μεγάλος από την εντοπιότητα. Ήταν μάλλον περήφανα τα παιδικά μου χρόνια γιατί όλοι ήταν εναντίον μου.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε ενεργά με την Αντίσταση; Είχατε ποτε αμφιβολίες;

Βρε παιδιά, φανταστείτε να έχω τα χρόνια σας και να έρχονται οι γερμανοτσολιάδες κι οι Ιταλοί και θα καθόμουν να έβλεπα; Αποκλείεται! Εάν δεν ήμουν στην Αντίσταση, θα ένιωθα ότι θα ήμουν πεθαμένη. Τα αδέρφια μου όλα ήταν στην Αντίσταση και θυμάμαι ότι είχαμε για σύνθημα «καλύτερα να πεθαίνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός»! Να το θυμάστε αυτό. Οπότε η Αντίσταση ήταν η φυσική θέση του ανθρώπου. Θυμάμαι ότι όταν έπρεπε να κάνουμε μία συνεδρίαση κλειστή, είχα τις οδηγίες γραμμένες σε ένα χαρτάκι, για να μπορώ να το καταπιώ αν τυχόν με πιάνανε. Γι’ αυτό έχω μάθει να γράφω με πολύ μικρά γράμματα. Έκτοτε κρατώ την μικρογράμματη γραφή. Στα 17 μου χρόνια, έδωσα εξετάσεις για να πάρω το πτυχίο μου από το Γυμνάσιο. Βγαίνοντας από τις εξετάσεις με συνέλαβαν. Ευτυχώς που με συνέλαβαν βγαίνοντας, γιατί αν με είχαν πιάσει πριν δε θα γινόμουν τίποτα ποτέ. Με άφησαν στο επίπεδο της οδού Φρύνης. Ήμουν σίγουρη ότι θα με πυροβολήσουν από πίσω. Περπατούσα ορθή και περήφανη. Όταν έφτασα στην κορφή, είδα την μάνα μου να έρχεται, καλοντυμένη. Ήμουν σίγουρη ότι η σφαίρα δε θα με έφτανε. Ουδέποτε είχα τρέξει πιο γρήγορα στη ζωή μου.

Η οικογένειά σας στήριξε στην αντίσταση;

Με τα αδέρφια μου είχαμε πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας, οπότε η οικογένειά μου ήταν οι φίλοι μου. Η μάνα μου έλεγε «μόνο η μόρφωση θα μας σώσει». Η οικογένειά μου,λοιπόν, ήταν ευχάριστα απούσα. Δεν με εμπόδισαν, αλλά πραγματικά το στήριγμά τους δεν το είχα ανάγκη. Από τα δεκατέσσερά μου χρόνια δεν κοιμάμαι σπίτι μου. Γυρνούσα σπίτι μου όταν υπήρχε την επόμενη μέρα διαδήλωση, ώστε να πλυθώ, γιατί φοβόμουν μήπως με εκτελέσουν και βρουν το σώμα μου βρώμικο.

Τι σημασία έχει για εσάς η γαλλική γλώσσα, ο πολιτισμός και η κουλτούρα;

Στην Ελλάδα κάνουμε ένα μεγάλο λάθος. Νομίζουμε ότι έχουμε δώσει τα πάντα στους πάντες. Η πρώτη διασπορά είναι μετά το 1453 όταν από την Πόλη ξεκινά η διάδοση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στους ξένους. Οι Γάλλοι, για τους οποίους μιλάτε, είναι ο λαός που μέχρι τώρα αναγνωρίζει το χρέος τους απέναντι στους Έλληνες. Όχι ότι πολλοί δε το αναγνωρίζουν, απλώς το προσπερνούν. Αν στη Γαλλία μάθαμε κάτι, είναι ότι είμαστε μια βάση πολιτισμού, η οποία είχε όχι μόνο παρελθόν, αλλά και μέλλον. Θεωρώ τη γαλλική παιδεία ως συνέχεια της αρχαίας ελληνικής σοφίας.

Ξεκινήσατε το συγγραφικό σας έργο γράφοντας στα ελληνικά;

Πανεπιστήμιο Σορβόννης

Κατά τη θητεία σας ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, στην ιστορία των 700 χρόνων του, η συνύπαρξή σας με άντρες συναδέλφους ήταν εύκολη;

Έγινε φασαρία μεγάλη, πρώτη γυναίκα και ξένη… Ήρθαν δημοσιογράφοι και ρωτήσανε τους υπαλλήλους «Τα βγάζει πέρα η Πρόεδρος;» Η απάντηση ήτανε «η Προέδρος είναι άνδρας». Δεν μπορούσε ποτέ κάποιος να πετύχει κάτι αν δεν ήταν άνδρας. Οι υπόλοιποι συνάδελφοι δεν ήξεραν τίποτα για το Βυζάντιο, οπότε από τη στιγμή που υπάρχει έδρα κανονική Βυζαντινού πολιτισμού και Βυζαντινής Ιστορίας, έπρεπε να με δεχτούν. Ένας Άγγλος είχε έρθει και μου είχε πει: «Κυρία Αρβελέρ εσείς κι εγώ είμαστε οι μόνοι επιτυχημένοι μετανάστες της Γαλλίας». Αναιδεστάτη εγώ του απαντώ: «Εσείς δεν έχετε κανένα αξίωμα. Άνδρας που ομιλεί αγγλική γλώσσα και εργάζεται σε ιδιωτική εταιρεία. Εγώ γυναίκα που μιλά ελληνικά σε εταιρεία δημόσια, στην παιδεία της Γαλλίας. Και μου λέει «Κυρία Αρβελέρ, έχετε δίκιο απολύτως! Δείξτε μου την απόδειξη του μισθού σας!». Εγώ αν και κατείχα αυτή τη μεγάλη θέση ήμουν με μισθό του Δημοσίου! Ήμουν Πρύτανης 17 Πανεπιστημίων, γιατί το Παρίσι έχει 17 Πανεπιστήμια!

Ως καθηγήτρια σε ένα ιστορικό Πανεπιστήμιο πώς βιώσατε το Μάη του 68?

Έγινα καθηγήτρια το1967 έχοντας κάνει 124 επισκέψεις . Όταν έφτασα στη Σορβόννη το πρώτο που έκανα ήταν να επισκεφθώ τα γραφεία των φοιτητών. Τότε δεν ήμουν καν 40 ετών. Λέω λοιπόν….. «Παιδιά, εδώ η καθηγήτρια!». Μου απάντησαν «Άντε να πας αλλού, να πεις αυτά που θέλεις μου απάντησαν…».Όταν, λοιπόν, ήρθαν στο γραφείο μου και είδαν ότι είμαι καθηγήτρια άρχισαν να υποχωρούν γρήγορα…

Κάποια στιγμή πήγα να κάνω το μάθημά μου σε 2.500 χιλιάδες παιδιά στο μεγαλύτερο αμφιθέατρο της Σορβόννης. Τότε ήρθαν οι αναρχικοί από το Πανεπιστήμιο της Ναντέρ για να διαδηλώσουν κατά των παλαιών θεσμών… Ακούω λοιπόν ότι σκοτώσανε τον Ντουσκ και δεν είπαν τίποτα για τη Χούντα της Ελλάδας. Έξω φρενών, λοιπόν, εγώ πετιέμαι φτάνω στο μεγάλο Αμφιθέατρο και τους λέω «Ντροπή να μην κάνετε καμία αναφορά στη Χούντα»! Καταχειροκροτήθηκα, λοιπόν, από 2.500 χιλιάδες παιδιά. Μετά έκανα κανονικά μάθημα! Η μόνη καθηγήτρια που έκανε μάθημα εκείνη την Τρίτη, αρχές Μαίου του 68!

Πρέπει να ξέρετε ό,τι τον Μάη επικρατούσε μία διπλή κατάσταση. Στη Σορβόννη υπήρχαν τα μεγάλα αμφιθέατρα όπου έφτανε όποιος ήθελε κι έβγαζε λογύδρια: o Sartre ,o Aragon και ήταν οι μικρές αίθουσες οπoυ μαζεύονταν οι φοιτητές. Όταν λοιπόν έγινε η μεγάλη κατάληψη της Σορβόννης από τους νέους, εγώ ήμουν η μόνη που πήγαινα και μιλούσα με τα παιδιά.

Όταν κατέλαβαν πια τα πάντα και είχε αρχίσει το πράγμα να μην προχωρά κι έφτασε η Αστυνομία για να καθαρίσει τα πάντα, είδα ότι δεν είχαν κλαπεί παρά τρία τέσσερα βιβλία από το γραφείο μου, δηλαδή σχεδόν τίποτα….και να ξέρετε ότι δεν έχω πάψει να παντρεύω ζευγάρια καταληψιών!

Πρέπει να πω πως, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα στη Γαλλία από το Μάη του 68. Έχει σημαδέψει τα πάντα : θεσμούς ,καθημερινότητα ,φεμινιστικό κίνημα, ΛOATKI ,εργασιακές συνθήκες, συμβάσεις εργασίας. Ουδέποτε έγινε μία τόσο μαζική συγκέντρωση με 45.000 παιδιά να φωνάζουν: «Είμαστε Εβραίοι Γάλλοι!»(είχαν συλλάβει το Κον Μπεντίτ ως Εβραίο Γερμανό)….Ουδέποτε,λοιπόν, έγινε τέτοιου μεγέθους Επανάσταση τόσο αναίμακτη! Αυτό δεν το είπε ποτέ κανείς!

To Βeaubourg ή Centre Georges Pompidou αυτό το τόσο σημαντικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στο οποίο διατελέσατε Πόεδρος ,τι απήχηση είχε στη παριζιάνικη κοινωνία μέσα στη δεκαετία του 70 ?

To Beaubourg μένει είτε το θες είτε όχι μοναδικό! Όταν έφτασα στην Αμερική να διδάξω στο Harvard, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν το Βeaubourg ! Έγινε ολόκληρος καυγάς στη Γαλλική κοινωνία για την τόσο μοντέρνα και σύγχρονη αρχιτεκτονική μέσα σε ένα τόσο κλασικό πλαίσιο του 4ου δημοτικού διαμερίσματος στο Παρίσι… Aν αυτοί που έχτισαν την Αγιά Σοφιά έβλεπαν τον Παρθενώνα θα ήταν εντελώς αντίθετοι!

‘Έτσι και ο Renzo Piano, ο Ιταλός διακεκριμένος αρχιτέκτονας, έβαλε τη σφραγίδα του εκτός από το κέντρο Βeaubourg και στον Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος. Πρέπει να πω ότι η εξωτερική σκάλα είναι ένα από τα ωραιότερα αρχιτεκτονικά στοιχεία του Παρισιού! Το Beaubourg είναι το βασικό τοπόσημο της πόλης!

Πιστεύετε πως έχουν διατηρηθεί στοιχεία του Βυζαντίου στη σημερινή Ελλάδα; Ποια είναι η σχέση της σημερινής Ελλάδας με το Βυζάντιο?

Δεν θα κάνω μάθημα …γιατί δεν θα τελειώσουμε ποτέ! Μόνο στα ελληνικά λέμε «ο ήλιος βασιλεύει»…Στις άλλες γλώσσες λένε «ο ήλιος δύει». Βασιλεύει γιατί παίρνει τα χρώματα της βυζαντινής πορφύρας! Είναι σα να γίνεται αυτοκράτορας βυζαντινός!

Πώς θα χαρακτηρίζατε την εμπειρία σας ως Πρόεδρος επί 30 χρόνια του Ευρωπαϊκού και Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών;

Στο συγκρότημα αυτό με τα λίγα μέσα συντελέστηκαν πράγματα πολιτιστικής εμβέλειας, όπως όλη η σειρά των συνεδρίων για το αρχαίο θέατρο. Έγινε όλη η σειρά του γλυπτικού μουσείου στην ύπαιθρο. Οι Έλληνες ζωγράφοι και γλύπτες βρήκαν στο κέντρο αυτό την έδρα τους. Ελπίζω ο νέος Πρόεδρος του ΕΠΚΔ ο κύριος Ροϊλός ( καθηγητής του Harvard), να του δώσει όλη την εμβέλεια που του αρμόζει. Άλλωστε, έχει κτιστεί από εμάς το θέατρο των Δελφών, όχι μόνο το αρχαίο αλλά και το καινούριο όπου γίνονται πλέον πολύ αξιόλογες παραστάσεις.

Αν γυρνούσατε τον χρόνο πίσω , σε ποια εποχή θα θέλατε να επιστρέψετε και ποια ήταν σταθμός για εσάς ;

Θα σε εκπλήξω! Στην Κατοχή, γιατί ήταν η μόνη περίοδος που φτιάχνεις ιστορία! Σε όλες τις άλλες την υφίστασαι.

(26)

Έγραφα στα γαλλικά. Όταν ήρθα εδώ, μου είπε ο Λαμπράκης που ήταν πολύ φίλος μου «Βρε Ελένη, εδώ γράφουν ό,τι να ‘ναι για το Βυζάντιο. Δε γράφεις καμιά διακοσαριά σελίδες …όχι παραπάνω. Έτσι έγραψα το πρώτο βιβλίο στα ελληνικά «Γιατί το Βυζάντιο ;», το οποίο ούτε που θυμάμαι πόσες φορές έχει εκδοθεί! Πάντως όλη η καριέρα μου είναι γαλλική. Έγραψα κι ένα βιβλίο στα αγγλικά ‘The making of Europe’ πριν γράψω στα ελληνικά.

Τώρα που πλησιάζουμε προς το τέλος θα ήθελα να μας περιγράψετε μια απλή καθημερινή σας μέρα και με τι ασχολείστε καθημερινά?

A..Σήμερα ασχολούμαι με εσάς !

Άκου με….δεν έχω σταματήσει ποτέ να κάνω ό,τι έκανα…ποτέ! Αν είχα χέρι θα έγραφα αλλά,δεν μπορώ να το κάνω πια…Κατά τα άλλα δίνω συνεντεύξεις κι άλλα πολλά. Το μόνο πάντως που δεν μπορώ να κάνω είναι να μην κάνω τίποτα! Έχω σε λίγες μέρες συνέντευξη με γνωστό δημοσιογράφο για την Ευρώπη και την Ελλάδα. Μου ζητούν ένα βιβλίο με τις συνεντεύξεις μου από τις Εκδόσεις Gutenberg, από το Μεταίχμιο και τις Εκδόσεις Πατάκη.

Ποιο ήταν το σημαντικότερο πράγμα που σας δίδαξε το Παρίσι?

Το πιο σημαντικό που μου δίδαξε το Παρίσι είναι η διαρκής αμφισβήτηση του εαυτού μου!

Το παιδομάζωμα κατά τον εμφύλιο

Συντάχθηκε από fkaloudis στις 1 Φεβρουαρίου 2023. Καταχωρήθηκε στο Ιστορικές Μνήμες.

Μία άγνωστη πτυχή της ιστορίας είναι για πολλούς ο Ελληνικός εμφύλιος, καθώς δεν είναι κομμάτι της διδακτέας ύλης σε καμία τάξη της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Σε μία εμφύλια σύρραξη λαμβάνουν χώρα εγκλήματα και από τις δύο πλευρές, συνεπώς για να έχουμε μία τόσο ιστορική όσο και πολιτική σφαιρική γνώση πρέπει να γνωρίζουμε το τι πραγματικά έγινε εκείνη την περίοδο.

Αρχικά, από το 1946 η πρόσφατα απελευθερωμένη από τους Γερμανούς Ελλάδα, βρισκόταν σε κατάστασή εμφύλιας σύρραξης μεταξύ των φιλοδυτικών ελληνικών παρατάξεων και των κομουνιστών που ήταν φιλικά προσκείμενοι στην ΕΣΣΔ, στην δεύτερη φάση του εμφυλίου ο ΔΣΕ (η στρατιωτική πτέρυγα του ΚΚΕ ) διέθετε γύρω στους 15.000 μαχητές, για να συνεχιστεί η πολεμική προσπάθεια, κατά του Εθνικού στρατού, ο ΔΣΕ επιδίωκε τον τριπλασιασμό των μαχητών του. Αυτό βέβαια δεν μπορούσε να γίνει εθελοντικά, μάλιστα σύμφωνα με τον διοικητή του ΔΣΕ Μάρκου Βαφειάδη σε έκθεση του το 1950 το 90% της στρατολόγησης ήταν εξαναγκαστική. Οι περισσότεροι αντάρτες που επιστρατεύτηκαν ήταν έφηβοι ηλικίας 16-17 ετών, ενώ υπάρχουν μαρτυρίες για μαχητές που ήταν μόλις 13 ετών (πηγή Ρίκη Βαν Μπουσχότεν Πανεπ. Θεσσαλίας). Οι κομουνιστές, επειδή έπασχαν από λειψανδρία, επάνδρωσαν τις εφεδρείες τους με ανήλικα παιδία. Η τακτική του ΔΣΕ ήταν απλή, καταλάμβαναν χωριά και κωμοπόλεις και ανάγκαζαν τους κατοίκους αφενός να παραδώσουν τα υλικά αγαθά τους για την διεξαγωγή του αγώνα, αφετέρου να στείλουν τα παιδιά τους να πολεμήσουν. Σλάβοι και Αλβανοί στρατιώτες έκαναν παράπονα στον ΔΣΕ για τους ανήλικους αντάρτες , όμως το ΚΚΕ είχε λάβει την απόφαση του. Ο στρατός των εθνικοφρόνων, για να προστατέψει τα ανήλικα παιδιά, έπειτα από πρωτοβουλία της βασίλισσας Φρειδερίκης τα απομάκρυναν από της καταστροφές του εμφυλίου μεταφέροντας τα στις παιδουπόλεις . Εκτιμάται, ότι σώθηκαν γύρω στα 25.000 παιδιά, τα οποία ήταν και από δεξιούς και αριστερούς και η χρηματική κάλυψη των αναγκών των παιδιών έγινε πλήρως από την Ελληνική Μοναρχία.

Το 1949 κατά την διάρκεια της τελικής φάσης του εμφυλίου πολέμου, ο ΔΣΕ έχανε 4.000 μαχητές από λιποταξίες και στρατολογούσε μόλις 1.000. Μέτα την τελική ήττα των κομουνιστών, ξεκίνησαν την αποστολή των παιδιών μαχητών στις χώρες του ανατολικού μπλοκ, κυρίως στην Γιουγκοσλαβία όπου και έγιναν οι Σλάβοι της Βόρειας Μακεδονίας, γύρω στα 30.000 παιδιά. Τα εμπλεκόμενα στην αποστολή παιδιών στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, στελέχη του ΚΚΕ, επέστρεψαν το 1982 και έλαβαν αμνηστία.

Σε μία εμφύλια σύρραξη λαμβάνουν χώρα φρικαλεότητες από όλα τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα, εμείς οφείλουμε να γνωρίζουμε το τι έγινε και να μην ξεχνάμε, ώστε να τιμούμε όλους αυτούς που πέθαναν, για να μπορούμε σήμερα να ζούμε σε μία δυτική δημοκρατική χώρα.

Από το μαθητή της Β’ Λυκείου, Σιδερά Λευτέρη

Κινηματογράφος και διαφορετικότητα

Συντάχθηκε από fkaloudis στις 1 Φεβρουαρίου 2023. Καταχωρήθηκε στο Fractal (Πολιτισμός).

«και το βράδυ/ στον κινηματογράφο/ βλέπεις/ ό,τι δεν είδες το πρωί…»
Στίχοι από το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη «Το πρωί και το βράδυ», που αγγίζουν την αξία του κινηματογράφου.
Η επονομαζόμενη έβδομη τέχνη αξιοποιεί την οθόνη και πλάθει μπροστά στο κοινό έναν κόσμο, άλλοτε καλύτερο, άλλοτε χειρότερο, κάποτε ακριβώς όπως είναι, αλλά πάντοτε με σκοπό να ευαισθητοποιήσει και να κινητοποιήσει προς την αλλαγή. Σε αυτό το πλαίσιο, ο κινηματογράφος δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με τη διαφορετικότητα, την ανοχή και τον σεβασμό στο διαφορετικό, στον Άλλο, στον συνάνθρωπο. Αγγίζοντας θέματα που αφορούν τη θρησκευτική ελευθερία, τη φυλετική διαφορά, τις κοινωνικές μειονότητες και τα άτομα με αναπηρίες τα φέρνει από το περιθώριο στο προσκήνιο. Παρουσιάζει τη δική τους πραγματικότητα στους θεατές, προβληματίζει και καλλιεργεί την ενσυναίσθηση. Έτσι, όταν τα φώτα πάλι ανάβουν, βγαίνουμε έξω από τις αίθουσες με άλλη οπτική και αναγνωρίζουμε στα μάτια των άλλων όχι τον ξένο, τον διαφορετικό, αλλά αυτόν με τον οποίο μοιραζόμαστε αυτόν τον κόσμο.
Στο Σχολείο μας, αναγνωρίζοντας την παιδαγωγική αξία του κινηματογράφου και αφουγκραζόμενοι τις ανάγκες της κοινωνίας μας, επιλέξαμε ταινίες που θίγουν το ζήτημα της διαφορετικότητας. Παράλληλα, ο κ. Γεωργιόπουλος, ιδιοκτήτης του κινηματογράφου «Δαναός», σε συνέντευξη που μας παραχώρησε μοιράστηκε μαζί μας τη δική του θεώρηση για την ευαισθητοποίηση στο θέμα της διαφορετικότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσω του κινηματογράφου.
Φώτα, κάμερες και…πάμε!

Μετάβαση σε αυτό το Sway

Η μουσική εξημερώνει τα ήθη

Συντάχθηκε από fkaloudis στις 26 Ιανουαρίου 2023. Καταχωρήθηκε στο Fractal (Πολιτισμός).

Μια από τις κυριότερες αισθήσεις του ανθρώπου είναι η ακοή. Από την απαρχή του ανθρώπινου είδους υπήρχαν δύο επικρατέστερα ακουστικά ερεθίσματα. Ο πρώιμος λόγος και οι ήχοι του περιβάλλοντος. Αφού, λοιπόν, αυτά ήταν τα μόνα ηχητικά ερεθίσματα, έτσι και τα αυτιά εξελίχθηκαν να τα αναγνωρίζουν καλύτερα από τα σύγχρονα άλλα.

Όταν οι άτακτοι ήχοι που παράγει το περιβάλλον, με την αξιοποίηση συγκεκριμένων προϊόντων του όπως το ξύλο και το μέταλλο εναρμονίστηκαν με την συμβολή κάποιων σπουδαίων ανθρώπων, δημιουργήθηκε κάτι σπουδαίο, η μουσική. Κάτι στο οποίο ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορούσαν να αντισταθούν. Αμέσως η μουσική αξιοποιήθηκε ως μέσο δημιουργίας και χαλάρωσης. Με την βοήθειά της, το ανθρώπινο πνεύμα εξημερωνόταν, δαμαζόταν από τον κάτοχό του και έπραττε θαύματα. Η μουσική κατάφερε να δώσει στον άνθρωπο όλα τα πνευματικά προσόντα για να χαλαρώσει, να νιώσει ότι ανήκει στον εαυτό του και να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, για να πορευτεί.

Αργότερα, απέκτησε τον τίτλο της τέχνης, απέκτησε μια ελευθερία και ο καθένας μπορούσε να την αλλάξει, να την κάνει πιο περίπλοκη, πιο απλή, πιο τεχνική, πιο απρόοπτη, πιο διασκεδαστική, πιο «όμορφη». Εναρμονίστηκε με τις άλλες τέχνες, όπως τα καλλιτεχνικά και το θέατρο και δημιούργησε τον απώτερο τρόπο διασκέδασης και δημιουργίας. Αυτό συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Τώρα, η μουσική δεν είναι απλά η ανώτερη μορφή τέχνης. Έχει γίνει αιτία θεραπείας ταλαιπωρημένων ανθρώπων. Όσων εκ-θαύματος επέζησαν μετά από δύσκολα χειρουργεία, όσων είχαν κάποια ψυχική ασθένεια ή όσων έχουν κάποια ειδική ανάγκη. Πια η μουσική δεν είναι απλό χόμπι. Είναι ο τρόπος να διακοσμήσεις έναν χώρο, όχι μόνο με έπιπλα αλλά με συναισθήματα. Είναι ο τρόπος να αλλάξει, να ενισχυθεί ή να ανυψωθεί η ψυχή του ανθρώπου. Η μουσική ήρθε στον κόσμο για να τον εξημερώσει. Για να τον ανυψώσει. Για να τον βελτιστοποιήσει.

Από το μαθητή της Γ’ Γυμνασίου, Γρηγοριάδη Σπύρο

Αυθεντίες: Πώς έχουν παρεμποδίσει την εξέλιξη της ανθρωπότητας;

Συντάχθηκε από fkaloudis στις 26 Ιανουαρίου 2023. Καταχωρήθηκε στο Επιστήμη - Τεχνολογία.

Στη σύντομη – συγκριτικά με το Σύμπαν – ιστορία της ανθρωπότητας, η άνοδος της λάμψης και του ατέρμονου φωτός της επιστήμης, παρεμποδίστηκε πολλές φορές από τη σκιά της δυσειδαιμονίας και του φανατισμού, που οδήγησαν την ανθρωπότητα αιώνες πίσω. Ο Μεσαίωνας, η Ιερά Εξέταση, το κάψιμο των «μαγισσών» (εκ των οποίων αρκετές ήταν και επιστήμονες) κατέστρεφαν την ανθρωπότητα, κατακρημνίζοντας την σε μια άβυσσο, από την οποία αναγέρθηκε κατά την Αναγέννηση. Ωστόσο, έχουμε σκεφτεί ποτέ πώς οι αυθεντίες, οι σπουδαίοι επιστήμονες δηλαδή, έχουν κι αυτοί παρεμποδίσει την εξέλιξη των επιστημών;

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Αριστοτέλης – ο εξυπνότερος, ίσως, άνθρωπος που πέρασε ποτέ από τον κόσμο – είχε διατυπώσει κατά την αρχαιότητα μια θεωρία που περιέγραφε την κίνηση των σωμάτων. Σύμφωνα με αυτή, το κάθε σώμα ήθελε να επιστρέψει στο «στοιχείο» του (η πέτρα, δηλαδή, έπεφτε στο δάπεδο, επειδή δεν ήταν «φτιαγμένη» από αέρα, αλλά από γη, με αποτέλεσμα να επιστρέφει πάντα στη γη). Ένα πούπουλο, ωστόσο, θα επέστρεφε στη γη (γιατί από αυτή ήταν κυρίως «κατασκευασμένο»), αλλά θα έμενε περισσότερη ώρα στον αέρα, επειδή «αποτελούνταν» και από αυτόν. Ο Αριστοτέλης, δηλαδή, περιέγραφε τις κινήσεις με ωθήσεις κι έλξεις από τα ίδια τα σώματα, και διατεινόταν ότι «όση περισσότερη, παραδείγματος χάρη, «γη», έχει ένα σώμα, τότε θα πέσει και γρηγορότερα στο χώμα». Δεν είναι πολύ άσχημη προσπάθεια, για εκείνη την εποχή, ωστόσο, όπως γνωρίζουμε, δεν αντικατοπτρίζει ούτε ένα ίχνος της πραγματικότητας.

Αυτό ωστόσο, παρεμπόδισε τις μελέτες του Γαλιλαίου λίγο πριν το ξέσπασμα των επιστημονικών ιδεών, την Αναγέννηση. Ο Γαλιλαίος, ο οποίος μελετούσε τις κινήσεις των σωμάτων τόσο σε κεκλιμένα επίπεδα, όσο και σε καταστάσεις ελεύθερης πτώσης, δυσκολεύτηκε να πείσει τους ανθρώπους για την ορθότητα των – για τότε – επαναστατικών ιδεών του. Η διαχρονική διδασκαλία του Αριστοτέλη είχε εμποδίσει τους ανθρώπους να δουν πέρα από ορισμένα απαρχαιωμένα μοντέλα, και να δεχτούν τις νέες ιδέες του νεαρού «ανόητου» Γαλιλαίου, ο οποίος διατεινόταν τάχα ότι «δυο σώματα διαφορετικής μάζας που έπεφταν από ψηλά θα προσγειώνονται ταυτόχρονα στο δάπεδο»! Ακόμα και οι αυτόπτες μάρτυρες του περίτρανου πειράματος του Γαλιλαίου στον Πύργο της Πίζας, από τον οποίο ο επιστήμονας είχε ρίξει δύο σφαίρες διαφορετικών μαζών, οι οποίοι παρατήρησαν την πειραματική απόδειξη της θεωρίας του Γαλιλαίου (οι σφαίρες προσγειώθηκαν ταυτοχρόνως στο δάπεδο) παρέμειναν πιστοί στο μοντέλο της κίνησης των σωμάτων του Αριστοτέλη (μέχρι που ο δεύτερος, ίσως, παγκοσμίως διάσημος επιστήμονας, που άκουγε στο όνομα Ισαάκ Νεύτωνας, απέδειξε τη θεωρία του Γαλιλαίου με μαθηματικά, χρησιμοποιώντας κυρίως μια έννοια που είχε εισαγάγει ο ίδιος: τη βαρύτητα).

Ωστόσο, ακόμη και ο ίδιος Νεύτωνας είχε διατυπώσει ορισμένα λανθασμένα μοντέλα, τα οποία, αφού εκείνος έγινε διάσημος, μια αυθεντία, έμειναν τότε καταγεγραμμένα ως μια ακριβής εξήγηση ορισμένων φαινομένων. Τα μεγαλύτερα λάθη του ήταν τρία: πρώτον, ότι όρισε το φως ως σωματίδιο. δεύτερον, ότι τόνισε ότι η ενέργεια των σωμάτων χάνεται. και τέλος, ότι πίστευε ότι ο χώρος είναι αμετάβλητος και ότι ένα σημείο θα παρέμενε πάντα στην ίδια ακριβώς διεύθυνση. Αν και ορισμένα μοντέλα του ακούγονται ακόμα και σήμερα λογικά, όπως θα διαπιστωνόταν ορισμένα χρόνια αργότερα, – ή και λίγους αιώνες μετά – τα προαναφερθέντα τρία συμπεράσματα στα οποία είχε καταλήξει ήταν λανθασμένα.

Στην πρώτη του λανθασμένη κατάληξη πρώτος αντιτάχθηκε – όσο ακόμα ζούσε ο Νεύτων, μάλιστα, ο Κρίστιαν Χούχενς, ένας άλλος φυσικός, ο οποίος διατύπωσε ότι το φως ήταν κύμα! Η αντιδικία ήταν μεγάλη, διότι δεν αφορούσε μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια, αλλά την ίδια τη φύση του φωτός: ήταν ύλη (σωματίδιο) ή ενέργεια (κύμα); Ο μεν Νεύτωνας υποστήριζε ότι εξηγούνταν έτσι το φαινόμενο της ανάκλασης του φωτός (ότι τα σωματίδια προσκρούουν σε μια επιφάνεια και ανακλώνται), ο δε Χούχενς ξεσπάθωνε ότι έτσι δεν εξηγούνταν αλλά φαινόμενα, όπως το τι συνέβαινε όταν συναντιούνταν δυο ακτίνες φωτός. δεν συγκρούονται τα σωματίδια της μιας ακτίνας με αυτά της άλλης! Λόγω της διασημότητας του, ο Νεύτωνας υπερίσχυσε εκείνη την εποχή, ωστόσο στο μέλλον, με επιστήμονες όπως τον περίφημο Μάρξγουελ, ο οποίος διατύπωσε εξισώσεις για τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, η θεωρία του Νεύτωνα κλονίστηκε. Είχε περάσει πολύς καιρός βέβαια για να μάθει ο Χούχενς ότι, παρά την όλη κατάκριση που είχε βιώσει εκείνη την εποχή (αν και είχε προσπαθήσει να αποδείξει τη θεωρία του με το πείραμα της διπλής οπής) είχε εν τέλει δικαιωθεί. Όλως παραδόξως, βέβαια, αποδείχθηκε αργότερα ότι και οι δύο (και ο Νεύτων και ο Χούχενς) είχαν κάνει λάθος, διότι η κβαντική μηχανική κατέληξε θριαμβευτικά ότι το φως ήταν και κύμα και σωματίδιο ταυτοχρόνως!

Στο δεύτερο λανθασμένο του συμπέρασμα απάντησε η Έμιλι ντι Σατλέ, ερωμένη του Βολταίρου, η οποία πίστευε ότι η ενέργεια δεν χάνεται, αλλά διατηρείται. Οι πολλές ακόμα απόψεις που ακολούθησαν δεν εισακούστηκαν, μέχρι που ένας μεγάλος φυσικός, ονόματι Αλβέρτος Αϊνστάιν, την επιβεβαίωσε πανηγυρικά, καταλήγοντας σε αυτό που σήμερα όλοι γνωρίζουμε ως την «Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας».

Ο τελευταίος ήταν και ο άνθρωπος ο οποίος απέδειξε και το λάθος του τρίτου ισχυρισμού του Νεύτωνα, με έναν τρόπο τόσο θριαμβευτικό, που ανέτρεψε όλα τα δεδομένα της Φυσικής. Η θεωρία που επιβεβαίωσε τον ισχυρισμό του ήταν η Θεωρία της Σχετικότητας, με την οποία ένα από αυτά που απέδειξε, ήταν, κοντολογίς, ότι όλα κινούνται και τίποτα ποτέ δεν είναι ακίνητο. Φυσικά, αυτός ο ισχυρισμός, όπως και όλοι οι άλλοι που έγραψαν ιστορία, δεν έγινε αμέσως αποδεκτός (ο Αϊνστάιν μάλιστα, δεν κέρδισε το Νόμπελ Φυσικής για αυτή την εργασία, αλλά για μια άλλη, το Φωτοηλεκτρικό Φαινόμενο), αλλά εν τελεί, φυσικά, έγινε αργότερα δεκτή.

Ακόμα όμως και ο ίδιος ο Αϊνστάιν δεν υπήρξε αλάθητος στις απόψεις του. Μια από τις πεποιθήσεις του, πως η διαστρέβλωση του χωροχρόνου από την κίνηση μαζών σε αυτόν παράγει τα λεγόμενα βαρυτικά κύματα, αλλοιώθηκε κατόπιν από τον ίδιο, ο οποίος έτεινε να πιστεύει πως όλη η θεωρία του ήταν λανθασμένη. Χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες για να αποδειχθεί η ισχύς της εν λόγω θεωρίας. Έτσι, φτάνουμε στο 2010, που ανακαλύφθηκε σε ένα παρακλάδι του CERN πως τα βαρυτικά κύματα πράγματι υπάρχουν – μια ανακάλυψη που πραγματοποιήθηκε με τεράστια δυσκολία, λόγω της δυσπιστίας της επιστημονικής κοινότητας για την ισχύ της προαναφερθείσας θεωρίας. Δύο χρόνια αργότερα, το 2012, λήφθηκε η πρώτη φωτογραφία από βαρυτικό τηλεσκόπιο.

Επιπλέον, ο Αϊνστάιν υποστήριζε με σθένος πως η ύλη μπορεί να πυκνωθεί σε ένα ορισμένο σημείο του χωροχρονικού συνεχούς μέχρι έναν ορισμένο βαθμό, αποτρέποντας με αυτόν τον τρόπο την πιθανότητα ύπαρξης μαύρων τρυπών. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν πέθανε πιστεύοντας πως μαύρες τρύπες δεν υπάρχουν! Είμαι σίγουρος ότι ο Στίβεν Χόκινγκς, ο «επιστημονικός διάδοχος» του Αϊνστάιν, θα ήταν ευτυχής αν μπορούσε να του μιλήσει, για να αποδείξει το αντίθετο: «οι μαύρες τρύπες, κύριε Αϊνστάιν, πράγματι υπάρχουν!».

Τέλος, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν θεωρούσε ότι το Σύμπαν δεν διαστέλλεται – παρόλο που οι ίδιες του οι Θεωρίες πρότειναν το αντίθετο – με αποτέλεσμα η πιθανότητα ύπαρξης ενός «σημειακού» Σύμπαντος να μην γίνεται δεκτή. Ο Αϊνστάιν, δηλαδή, πίστευε ότι το Σύμπαν είναι αιώνιο και απαράλλαχτο, και δεν είναι δυνατόν να ήταν συμπυκνωμένο σε ένα μοναδικό σημείο στον Χρόνο 0. Είναι αντίληψη των σύγχρονων επιστημόνων, βέβαια, ότι αυτή του η κίνηση οφειλόταν κυρίως στο γεγονός ότι δεν ήθελε να αναμείξει τη θρησκεία με κοσμολογικά ζητήματα, μιας και, εκείνα τα χρόνια, η θεωρία του Μπιγκ Μπανγκ δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί.

Ο άνθρωπος που απέδειξε το αντίθετο, υπογραμμίζοντας ότι το Σύμπαν συνεχώς διαστέλλεται και ότι, πριν από 13 δισεκατομμύρια 798 εκατομμύρια έτη (με μια αβεβαιότητα 37 εκατομμυρίων ετών), το Σύμπαν ήταν πράγματι σημειακό, δεν ήταν άλλος από τον αστρονόμο Έντγουιν Χαμπλ. Ο Χαμπλ, μετρώντας τα φάσματα μακρινών γαλαξιών, αλλά και τη μετατόπιση των άστρων του αστερισμού της Ύδρας κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης ηλίου, οδηγήθηκε συνεκδοχικά στην κατάρριψη της πεποίθησης του Αϊνστάιν. Το ιδιαίτερο της ιστορίας αυτής είναι πως, παρότι αυτή η αποκάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια της «παντοδυναμίας» του Αϊνστάιν, εκείνος δεν αντέδρασε επιθετικά. Αντίθετα, επισκέφθηκε τον Χαμπλ και τον συνεχάρη. Καθότι ο Αϊνστάιν δεν φοβόταν να κάνει λάθος. Φοβόταν απλά να συγκαλυφθεί το επιστημονικό μοντέλο που προσέγγιζε περισσότερο την αλήθεια – γιατί, έτσι και αλλιώς, τι είναι η επιστήμη, αν όχι ένα μοντέλο που προσπαθεί να ανασκευάσει, κομμάτι κομμάτι, το παζλ του Σύμπαντος;

Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι, μαθαίνοντας από τα λάθη του παρελθόντος, θα είναι τόσο η κοινωνία όσο και οι υπόλοιποι επιστήμονες ανοικτοί σε νέες ιδέες, ανεξάρτητα από το πόσο αφύσικες ή καινοτόμες φαίνονται. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να έχουμε τα αυτιά μας ανοιχτά, γιατί από κάθε μικρή ιδέα, αντλώντας από το κάθε τι στοιχεία, μπορούμε να καταλήξουμε σε κάτι μεγάλο, κάτι μεγαλύτερο από το έργο ενός απλού ανθρώπου. Καταρρίπτοντας κάθε προηγούμενη αυθεντία, δεν λησμονούμε τους κόπους των προηγούμενων, αλλά αντίθετα τους τιμούμε. Άλλωστε, αυτός είναι ο τρόπος που εξελίσσεται η επιστήμη, και αυτός θα έπρεπε να είναι ο τρόπος που λειτουργεί η κοινωνία μας. Άλλωστε, όπως είπε και ο ίδιος ο Ισαάκ Νεύτωνας: «Κοίταξα μακριά επειδή στηρίχτηκα σε ώμους Γιγάντων».

Απο το μαθητή της Γ’ Γυμνασίου, Μισθό Αντώνη

Θεατρική Παράσταση «ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ»

Συντάχθηκε από fkaloudis στις 26 Ιανουαρίου 2023. Καταχωρήθηκε στο Το σχολείο μας.

Την Κυριακή 27 Νοεμβρίου πήγαμε στο θέατρο ΣΗΜΕΙΟ και παρακολουθήσαμε την θεατρική παράσταση «Ντον Ζουαν» του Μολιέρου με τους ηθοποιούς Όμηρο Πουλάκη (Ντον Ζουαν), Μάνια Παπαδημητρίου (Σγκαναρέλ, Πιερρό, Ματουρίν, Ντον Αλόνσο) και Δανάη Παπουτσή (Ντόνια Ελβίρα, Γκουσμάνος, Σαρλότ, Λαραμέ, Ζητιάνος, Ντον Κάρλος, Ντιμάνς, Φάντασμα).

Πρόκειται για ένα έργο που αφορά τη ζωή του Ντον Ζουάν, ο οποίος φημιζόταν για την εκμετάλλευση των γυναικών και δεν μπορούσε να δεσμευτεί με γάμο, αφού πίστευε ότι κάθε γυναίκα είχε δικαίωμα στην αγάπη του. Τελικά, τιμωρήθηκε από τον Θεό, τον οποίο αμφισβητούσε, για τις πράξεις του και αποκαταστάθηκε η τιμή των γυναικών που πλήγωσε.

Η ερμηνεία κάθε ηθοποιού ξεχωριστά ήταν μοναδική και προκάλεσε το ενδιαφέρον μας. Αυτό που μας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν, αρχικά, οι πολλαπλές εναλλαγές χαρακτήρα από την Μάνια Παπαδημητρίου και την Δανάη Παπουτσή, οι οποίες με επιτυχία άλλαζαν προσωπικότητες μέσα σε δευτερόλεπτα και ανταποκρίνονταν σε διάφορους ρόλους. Παράλληλα, ο Όμηρος Πουλάκης είχε εξαιρετικά έντονη σκηνική παρουσία και έγινε ένα με τον ρόλο του Ντον Ζουάν, αποδίδοντας έτσι με ακρίβεια τις συναισθηματικές μεταπτώσεις του χαρακτήρα. Αυτό καθήλωσε το κοινό και προκάλεσε την αμηχανία του, καθώς δημιουργούνταν η αίσθηση ότι ο Ντον Ζουάν αυτοπροσώπως στεκόταν μπροστά τους και τους μιλούσε.

Μετά το τέλος της παράστασης είχαμε την τιμή να συνομιλήσουμε με τους ηθοποιούς και να μοιραστούμε τις σκέψεις μας. Κατά την διάρκεια της συζήτησης αυτής, μεταξύ άλλων μας εξέφρασαν ότι τους ρόλους αυτού τους υιοθέτησαν και στην καθημερινή τους ζωή με σκοπό την μέγιστη απόδοση τους και την απόλυτη ταύτιση με τον χαρακτήρα που υποδύονται. Επομένως, ήταν μια αξιοσημείωτη εμπειρία και η παρακολούθηση της παράστασης αναμφίβολα άξιζε τον χρόνο μας.

Από τις μαθήτριες της Β’ Λυκείου Αναστασιάδη Αθηνά και Βουλγαρέλη Αδαμαντία

Επίσκεψη της Α’ Λυκείου στο Ειδικό Γυμνάσιο-Λύκειο Ιλίου

Συντάχθηκε από fkaloudis στις 26 Ιανουαρίου 2023. Καταχωρήθηκε στο Το σχολείο μας.

Την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου επισκεφτήκαμε το Ειδικό Γυμνάσιο-Λύκειο Ιλίου με την συνοδεία του Καθηγητή του μαθήματος των Θρησκευτικών, κυρίου Μηνιώτη Ζαννή. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα δημόσιο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στο οποίο φοιτούν παιδιά είτε με κινητικές δυσκολίες είτε με μαθησιακές δυσκολίες. Το πρόγραμμά του είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες των παιδιών. Ειδικότερα, διαθέτει χώρους κατάλληλους για τις ειδικές προσφερόμενες θεραπείες, εργαστήριο πληροφορικής καθώς και χημείας, κουζίνα για εξάσκηση στην αυτόνομη διαβίωση και εξοπλισμό για άτομα με κινητικές δυσκολίες. Όλα τα παραπάνω συμβάλουν στην διευκόλυνση της μάθησής τους, καθώς και την υποστήριξή της. Η επίσκεψη μας στόχευε την κοινωνικοποίηση των παιδιών καθώς και την δική μας.
Αρχικά, μας μίλησε η κυρία Ελευθεριάδου, η Διευθύντρια του σχολείου, η οποία και μας ενημέρωσε για τον τρόπο λειτουργίας του. Στη συνέχεια, ο κύριος Πουλογιαννόπουλος, ο Κοινωνικός Λειτουργός του σχολείου, μας μίλησε για τις καθημερινές ανάγκες των παιδιών και τον τρόπο με τον οποίο οι Καθηγητές καθώς και οι Κοινωνικοί Λειτουργοί εξασφαλίζουν την μάθηση και όχι μόνο, των μαθητών. Έπειτα, παίξαμε με τους μαθητές του σχολείου, μήλα και Μπότσια, παιχνίδι το οποίο αποτελεί παραολυμπιακό άθλημα.
Στο τέλος, ο συμμαθητής μας Αλέξανδρος Αργυρόπουλος, έπαιξε δυο κομμάτια στην κιθάρα και τραγουδήσαμε όλοι μαζί! Ήταν μια παρά πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία με την οποία νιώσαμε ότι συνεισφέραμε και ταυτόχρονα διανθίσαμε την καθημερινότητα των μαθητών του εν λόγω σχολείου. Όλοι μας βιώσαμε έντονα το συναίσθημα την προσφοράς και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Η ημέρα αυτή αποτέλεσε ένα μάθημα ζωής για εμάς, δώσαμε αλλά και πήραμε χαρά και για αυτό ευχαριστούμε το σχολείο μας!
Από τη μαθήτρια της Α’ Λυκείου Σύλβια Γεωργιοπούλου

Μορφωτική επίσκεψη στον λόφο Φιλοπάππου και Πνύκας

Συντάχθηκε από fkaloudis στις 26 Ιανουαρίου 2023. Καταχωρήθηκε στο Το σχολείο μας.

Την Πέμπτη 5/11/2022 , τα τμήματα Α’5 και Α’ 4 πραγματοποίησαν επίσκεψη στον λόφο Φιλοπάππου και Πνύκας . Στους χώρους αυτούς ξεναγηθήκαμε και πληροφορηθήκαμε για το ιστορικό μεγαλείο του χώρου . Ο λόφος Φιλοπάππου βρίσκεται απέναντι από την Ακρόπολη κι οφείλει το όνομα του στον ύπατο Φιλόπαππο ,ο οποίος αποτέλεσε ευεργέτη των Αθηνών καθώς διετέλεσε μια φορά Αγωνοθέτης των Διονυσίων ενώ υπήρξε και δυο φορές επώνυμος άρχοντας . Το μνημείο αναφέρθηκε προς τιμήν του με δαπάνες της πόλης των Αθηνών . Παράλληλα επισκεφτήκαμε και τον ιστορικό λόφο της Πνύκας , ο οποίος αποτέλεσε ενσάρκωση της άμεσης δημοκρατίας του Κλεισθένη ,όπου αγόρευσαν σπουδαίοι πολιτικοί όπως ο Θεμιστοκλής ,ο Αριστείδης , ο Περικλής αλλά και στη σύγχρονη εποχή ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης για να ενισχύσει το πατριωτικό κι επαναστατικό αίσθημα των αγωνιστών στη διάρκεια των χαλεπών καιρών της επανάστασης . Τέλος , «αποτελέσαμε» κι οι ίδιοι μέρος της ιστορίας καθώς υπήρξε αναπαράσταση του εξοστρακισμού χάρη στην οποία κατανοήσαμε πλήρως τη διαδικασία αυτή .

Από το μαθητή της Α’Λυκείου Δημήτρη Μάμμο