Από τη συμμετοχή της μαθήτριας Μ. Σφέτσα (Α4’ Λ) στο διαγωνισμό «Κατά της Βίας εναντίον των γυναικών», η οποία τιμήθηκε με έπαινο. Παραθέτουμε τη λογοτεχνική δημιουργία της μαθήτριας, συνθεμένη με τη μορφή ημερολογίου.
Δευτέρα
Σήμερα ξύπνησα πριν από εκείνον, όπως πάντα. Προσπαθώ να κάνω όσο λιγότερο θόρυβο γίνεται, λες και ο αέρας στο σπίτι έχει αυτιά. Κάθε μου κίνηση μετρημένη. Κάθε λέξη ζυγισμένη.
Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και σκέφτομαι πως έχω δικαίωμα να υπάρχω χωρίς φόβο. Το λέω χαμηλόφωνα, σχεδόν σαν προσευχή.
Έχω δικαίωμα να μιλάω.
Έχω δικαίωμα να γελάω.
Έχω δικαίωμα να μη φοβάμαι.
Κι όμως, η φωνή μου τρέμει ακόμη και μέσα στο ίδιο μου το κεφάλι.
Τετάρτη
Σήμερα θύμωσε πάλι. Δεν θυμάμαι καν τον λόγο. Ποτέ δε θυμάμαι. Οι λόγοι αλλάζουν, ο φόβος μένει ίδιος.
Όταν φωνάζει, νιώθω να μικραίνω. Σαν να γίνομαι παιδί που έκανε κάτι κακό, χωρίς να ξέρει τι.
Σκέφτηκα να πάρω τηλέφωνο τη φίλη μου. Το κράτησα στο χέρι για ώρα.
Τι θα πω;
Πώς λες δυνατά κάτι που μέχρι τώρα προσποιείσαι ότι δεν υπάρχει;
Αν μιλήσω, όλα θα γίνουν αληθινά.
Παρασκευή
Διάβασα σήμερα στο διαδίκτυο για τα δικαιώματα των γυναικών.
Έγραφε ότι καμία δεν πρέπει να ζει με φόβο μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Έγραφε ότι η σιωπή προστατεύει μόνο αυτόν που κάνει κακό.
Έκλεισα την οθόνη γρήγορα, σαν να με έπιασαν να κάνω κάτι απαγορευμένο.
Αναρωτιέμαι…
Αν μιλήσω, θα με πιστέψει κανείς;
Κι αν με πιστέψουν… θα μπορέσω να αντέξω όσα θα αλλάξουν;
Κυριακή
Σήμερα δεν με χτύπησε.
Και αυτό μοιάζει με γιορτή.
Αυτό είναι που με τρομάζει πιο πολύ. Ότι έμαθα να λέω «ευτυχώς» για πράγματα που δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν ποτέ.
Κάθισα στο μπαλκόνι και σκέφτηκα τη ζωή που ήθελα όταν ήμουν μικρή.
Δεν ονειρεύτηκα ποτέ να φοβάμαι.
Δεν ονειρεύτηκα ποτέ να σωπαίνω.
Κάπου μέσα μου υπάρχει ακόμη εκείνη η κοπέλα που πίστευε ότι αξίζει αγάπη.
Πρέπει να τη βρω.
Τρίτη
Σήμερα έγραψα έναν αριθμό σε ένα χαρτί.
Τον έκρυψα μέσα στο πορτοφόλι μου.
Δεν ξέρω αν θα τηλεφωνήσω. Όχι ακόμη.
Αλλά για πρώτη φορά ένιωσα πως υπάρχει μια πόρτα.
Μικρή. Στενή. Δύσκολη.
Αλλά υπάρχει.
Φοβάμαι.
Φοβάμαι τι θα πει.
Φοβάμαι τι θα γίνει.
Φοβάμαι αν θα τα καταφέρω μόνη μου.
Κι όμως…
Για πρώτη φορά φοβάμαι λιγότερο τη φωνή μου από τη σιωπή μου.
