Skip to main content

Συντάκτης: fkaloudis

LA RHÉTORIQUE... EN FRANÇAIS!

LA RHÉTORIQUE… EN FRANÇAIS!

 

Στις 9 Μαρτίου, η υπέροχη πενταμελής ομάδα των μαθητριών μας της Α’ Λυκείου: Θάλεια Καλαϊτζή , Ηλιάνα Μπουρουτζόγλου, Σταυριάνα Γκίκα, Μελίνα Μαρίνη και Στέλλα Θεοχάρη, με την καθοδήγηση της κ. Νατάσας Μαδεντζόγλου, συμμετείχαν για 1η φορά σε Ρητορικούς Αγώνες στη Γαλλική Γλώσσα στο “11 ème  Conseil des Jeunes Citoyens’’ στην Ελληνογαλλική Σχολή Δελασάλ στη Θεσσαλονίκη .

Η ομάδα, μετά από σκληρή και συλλογική προετοιμασία σχεδόν τεσσάρων μηνών, επιχειρηματολόγησε σε Διττούς Αγώνες πάνω στα εξής θέματα:

  • Φεμινισμός
  • Μακροχρόνια απουσία των γονέων από το μεγάλωμα των παιδιών τους, για επαγγελματικούς λόγους.

Οι μαθήτριές μας, για μία ακόμα φορά, ανταποκρίθηκαν εξαιρετικά σε αυτή την πρόκληση! Βρέθηκαν αντιμέτωπες στον αντίλογο με μαθητές από όλη την Ελλάδα, μοιράστηκαν απόψεις  και επιχειρήματα.

Επιστρέφοντας από αυτή την απαιτητική αποστολή, συνειδητοποιήσαμε πόσο συναρπαστική υπήρξε αυτή η εμπειρία για μαθήτριες και καθηγήτρια – την οποία και παρουσίασαν μάλιστα στους συμμαθητές τους.

À la prochaine !!!!

«Φίλαθλοι

«Φίλαθλοι, όχι οπαδοί!»: Η D-ική μας φωνή κατά της οπαδικής βίας

Στην Ελλάδα του 2024, σε μια κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα όπου οι φόνοι εν ψυχρώ εξαιτίας της οπαδικής βίας αποτελούν μάλλον… κοινοτοπία, η D-News, στο πλαίσιο της Στάσης Ζωής του σχολείου μας, αποφάσισε να ενώσει τις D-ικές μας φωνές σε ένα ηχηρό μήνυμα κατά των άδικων αυτων βιαιοτήτων. Στο πλαίσιο αυτό, οι μαθητές του Β1 Γυμνασίου, όπως φαίνεται και στην παραπάνω εικόνα, πανηγύρισαν κρατώντας τα κασκόλ των ομάδων τους, αποδεικνύοντας πως προτάσσουν την έννοια “φίλαθλος” έναντι αυτής του “οπαδού”, επισημαίνοντας την αξία του αθλητισμού ως μέσου διασκέδασης και κοινωνικής ένωσης, όχι καταστροφής και μαζικής σφαγής.

Αποτυώντας έναν φόρο τιμής σε όλα τα θύματα της οπαδικής βίας, ο Θοδωρής Καραγεωργάκης, μαθητής της Α’ τάξης Λυκείου, συνέθεσε το ακόλουθο βίντεο:

Φόρος τιμής στη μνήμη του Άλκη Καμπανού: Ανοιχτή Επιστολή της Συντακτικής Επιτροπής της D-News

Φόρος τιμής στη μνήμη του Άλκη Καμπανού: Ανοιχτή Επιστολή της Συντακτικής Επιτροπής της D-News

Πριν από σχεδόν δύο χρόνια, η φριχτή δολοφονία του Άλκη Καμπανού (01/02/2022) στιγμάτισε ανεξίτηλα τη χώρα μας, αλλάζοντας για πάντα το τοπίο του αθλητισμού και βάζοντας επιτέλους στο τραπέζι την ουσιαστική διχοτόμηση μεταξύ των εννοιών ”φιλάθλου” και ”οπαδού”. Στο πλαίσιο λοιπόν της άμεσης δράσης για την οριστική εξάλειψη της οπαδικής βίας, η Συντακτική Επιτροπή της D-News αποφάσισε να παρουσιάσει την ακόλουθη Ανοιχτή Επιστολή, ενώνοντας τις D-ικές μας φωνές ώστε να δώσουμε αφορμή και σήμερα, εν έτει 2024, το φαινόμενο της οπαδικής βίας να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά.

 

Αγαπητέ Άλκη,

Με βαθιά συγκίνηση και αέανη θλίψη, στρεφόμαστε προς εσένα για να εκφράσουμε την απερίγραπτη οδύνη μας για τον άδικου χαμό σου. Το κενό που άφησες στις καρδιές μας είναι αβάσταχτο – και αυτός είναι ο κύριος λόγος που οφείλουμε να μην ξεχάσουμε ποτέ τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα η δολοφονία σου, η οποία πλέον έχει μείνει στην κοινή γνώμη ως ένας ανεξίτηλος σηματωρός του σκληρού αυτού κόσμου.

Οι λεπτομέρειες για τη ζωή σου ζωντανεύουν ένα πορτρέτο γεμάτο προοπτικές και όραμα. Ήσουν ένας νέος με αγάπη για τη ζωή, ένα μέλος της κοινότητας που αναζητούσε τη χαρά και την απλότητα. Κανένας άνθρωπος δεν δικαιούται να σκοτώνεται εν ψυχρώ από υποτιθέμενους “φιλάθλους”, οι οποίοι στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από οπαδούς – όχι… αθλητικών ομάδων, αλλά σκοτεινών ενστίκτων και παρεκκλίνουσων ιδεολογιών.

Η επίθεση που υπέστης, άλλωστε, αντικατοπτρίζει το σκοτεινότερο πρόσωπο της ανθρώπινης φύσης. Η καταδίκη των υπευθύνων είναι ένα βήμα προς τη δικαιοσύνη, αλλά και μια σκληρή υπενθύμιση για την ανάγκη να προστατεύουμε τη ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η Θεσσαλονίκη, η αγαπημένη σου πόλη, σε θρηνεί. Άνθρωποι όλων των ηλικιών στέκονται ενωμένοι στο μέρος όπου έφυγες, φέρνοντας κεριά και λουλούδια, εκφράζοντας την ανεξίτηλη αγάπη και σεβασμό τους.

Αγαπητέ Άλκη, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Η Δομή “Εις το όνομα του Άλκη” φροντίζει να διατηρεί ζωντανή τη μνήμη σου με συμβολικές δράσεις, αποτυπώνοντας τον σεβασμό και την αγάπη που σε περιβάλλει.

Αντίο, Άλκη. Στέλνουμε τις ευχές μας για γαλήνια ξεκούραση εκεί όπου βρίσκεσαι, κρατώντας ζωντανό το φως της μνήμης σου.

Με σεβασμό και συγκίνηση, η συμμετοχή των ανθρώπων σε αυτήν την εκδήλωση είναι μια απόδειξη του πόσο βαθιά αγαπήθηκες και επηρέασες τη ζωή των γύρω σου. Οι καρδιές που σπαράχτηκαν από την απώλεια σου βρίσκουν έκφραση μέσα από τα λόγια των ανθρώπων που σε θυμούνται με αγάπη και σεβασμό, για να μην υπάρξει και άλλος Άλκης Καμπανος.

Με βαθιά συλλυπητήρια, η σκέψη μας είναι μαζί σου και με την οικογένειά σου.

 
Δήμητρα Θεμιστοκλέους
Μαθήτρια Β΄Γυμνασίου

Ανάμεσα στα φώτα και τη βία: Η σκοτεινή πλευρά των γηπέδων και οι «πρωτεργάτες» της 

Ανάμεσα στα φώτα και τη βία: Η σκοτεινή πλευρά των γηπέδων και οι «πρωτεργάτες» της 

Η οπαδική βία αποτελεί αναμφίβολα ένα φαινόμενο που συγκλονίζει την Ελλάδα εδώ και χρόνια, ενώ τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα  που «βάφουν» την χώρα μας με αίμα ξαναφέρνουν αυτό το πρόβλημα στο φως. Είναι γεγονός πως πολλοί είναι αυτοί που πλέον αναζητούν τα αίτια της λεγόμενης οπαδικής βίας, τα οποία είναι βαθύτερα απ’ ότι φαίνονται στην επιφάνεια. Ταυτόχρονα, τα στοιχεία ενσυναίσθησης και ευγενούς άμιλλας αθλητισμού έχουν «υποχωρήσει» μπροστά στον ανταγωνισμό που έρχεται μαζί του. 

Πρωταρχικό ρόλο στο φαινόμενο του χουλιγκανισμού είχαν πάντα οι κυβερνήσεις που δεν το αντιμετωπίζουν με την σοβαρότητα που απαιτείται. Αντιθέτως, προτιμάνε να το αντιμετωπίζουν επιφανειακά με άσκοπες ομιλίες, χωρίς να φτάνουν στη ρίζα των περιστατικό, μέχρι ωσότου να φύγει από το επίκεντρο των ΜΜΕ και της κοινής γνώμης. Επιπροσθέτως, άλλο ένα σφάλμα του συστήματος της δικαιοσύνης της χώρας μας είναι τα ελαφριά ποινικά αντίτιμα που επιβάλλονται στους δράστες, γεγονός που τους ενθαρρύνει να συνεχίσουν το παράλογο «όραμά» τους, το οποίο πολλές φορές οδηγεί σε σοβαρούς τραυματισμούς ή ακόμη και θανάτους. 

Συγχρόνως, το οικογενειακό περιβάλλον των ίδιων των θητών συμβάλλει στη βίαια συμπεριφορά τους. Ένα περιβάλλον που επικεντρώνεται στον ανταγωνισμό και την εγωκεντρική συμπεριφορά του ατόμου πολλές φορές δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο, που γεννά και συγχρόνως τροφοδοτεί τον ίδιο του τον εαυτό. Η οικογένεια επιβάλλει πολλά πράγματα στα οποία πρέπει το άτομο να ανταπεξέλθει, με αποτέλεσμα εν τέλει να μην ενδιαφέρεται για το συλλογικό καλό. Μολαταύτα, πρωταρχικό στόχο του έχει την συλλογή τίτλων και δεξιοτήτων, τα οποία θα βοηθήσουν, όπως πιστεύει, στο σκληρό επαγγελματικό και κοινωνικό μέλλον τους, ενώ αρκετοί τα θεωρούν και ως ένδειξη ανωτερότητας. Ακόμα, δεν ενδιαφέρεται για την κοινωνικοποίηση του ίδιου του ατόμου ή και για την ανάπτυξη της συμπεριφοράς του. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των παραγόντων, είναι η ανάπτυξη προβληματικών προσωπικοτήτων που, ψάχνοντας τρόπο να αντιδράσουν, καταφεύγουν στην άσκηση βίας. 

Εκτός απ’ αυτό, έχει αποδειχτεί πως οι οπαδοί του αθλητισμού, προτιμούν ένα βίαιο και επιθετικό παιχνίδι, το οποίο, όπως πιστεύουν, αυξάνοντας την ένταση βελτιώνει το θέαμα που παρακολουθεί ο θεατής μιας αθλητικής διοργάνωσης. Υποστηρίζουν, δηλαδή, πως προκαλεί πιο δραματοποιημένες καταστάσεις οι οποίες γίνονται πιο απολαυστικές ανάλογα με το επίπεδο της βίας που ασκείται. Γενικά, προτιμούν να παρακολουθούν βίαια αθλητικά γεγονότα, όπου η δράση, ο ρυθμός του παιχνιδιού και το επίπεδο των δεξιοτήτων, τα οποία συμβάλλουν στην ελκυστικότητα των αθλητικών αγωνισμάτων, αναδεικνύονται καλύτερα, κατά την γνώμη τους . Συνεπώς, πολλοί από αυτούς υποκινούν αυτήν την δράση και ταυτόχρονα ταυτίζονται με το ίδιο το θέαμα οδηγώντας το στην κατεύθυνση που θέλουν  (αναλαμβάνουν τον ρόλο των ασκούντων βίας, προκειμένου να προκαλέσουν τις καταστάσεις που επιθυμούν και να συμβάλλουν στη δημιουργία ενός πιο δραματικού παιχνιδιού.) 

Μεγάλη ευθύνη έχουν και αρκετοί πρόεδροι των αθλητικών συλλόγων. Οι συγκεκριμένοι επενδύουν όχι από αγάπη για τον αθλητισμό, αλλά με στόχο το κέρδος, με αποτέλεσμα να προσπαθούν και οι ίδιο πολλές φορές να τροφοδοτήσουν μέσα από τα ΜΜΕ τον οπαδικό φανατισμό δημιουργώντας έναν στρατό οπαδών που να τους ακολουθεί και να εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους (περιστατικά χουλιγκανισμού.) 

Καταληκτικά, τα αίτια της οπαδικής βίας, με τα οποία πρέπει να ασχοληθούμε για να σταματήσει οριστικά, είναι πολλά και εντοπίζονται σε πολλούς τομείς, ώστε είναι αδύνατο να αντιμετωπισθούν στην παρούσα κατάστασή μας ή στο κοντινό μέλλον. Όμως, πρέπει να καταλάβουμε κατά βάθος, πως η οπαδική βία ήταν, είναι και θα είναι ένα σκοτεινό μέρος του αθλητισμού – ένα μέρος σκοτεινό και χυδαίο, μακριά από τα ευγενή πρότυπα που οφείλει να προάγει ο αθλητισμός. Ανάμεσα στα φώτα και στη βία, είναι πράγματι στα χέρια μας να λάβουμε άμεσα μέτρα, ούτως ώστε αυτή η σκοτεινη σελίδα του αθλητισμού να λάβει ένα οριστικό, αμετάκλητο τέλος.

 
Χουντάλα Λάουρα
Μαθήτρια Β’ Γυμνασίου

Οπαδική βία: Ένα χρονογράφημα 40 χρόνων βιαιοτήτων

Οπαδική βία: Ένα χρονογράφημα 40 χρόνων βιαιοτήτων

“Οπαδική βία”… ένας όρος που, δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2024, ακούγεται περισσότερο από συχνά – εντούτοις, η οργανωμένη οπαδική βία εμφανίστηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’70, με το πρώτο της θύμα, τον Άρη Δημητριάδη, τον οποίο και θρηνήσαμε το 1983.  Τη μοιραία εκείνη μέρα, ο 18χρονος Άρης επέστρεφε στο σπίτι του μαζί με γνωστούς τους. Το «λάθος» του φαίνεται πως ήταν η ερώτηση που έκανε για τα αποτελέσματα του αγώνα Παναθηναϊκός-Άρης. Όταν άκουσε πως νίκησε ο Παναθηναϊκός, έκανε ένα ελαφρώς ειρωνικό σχόλιο, δίνοντας σε κάποιους αφορμή για επίθεση. Αμέσως εντοπίστηκε και διακομίσθηκε σε νοσοκομείο της πόλης, όπου έπειτα από 6 ημέρες απεβίωσε. Ο ελληνικός λαός, τότε, δεν έδωσε την σημασία που έπρεπε σε αυτό τον τομέα. Αισθάνονταν ότι είναι κάτι «ξένο», κάτι καινούργιο, το οποίο θα επιλυόταν με την απλή παρουσία αστυνομικών στα γήπεδα και με ρίψη δακρυγόνων και χημικών ουσιών, όπου κρινόταν αναγκαίο. Η κυβέρνηση, από την άλλη πλευρά, ψήφησε έναν νόμο -βρετανικών προτύπων- που όριζε μια σειρά κανονισμών που όφειλε να τηρεί αστυνομία πριν την έναρξη κάθε αγώνα.

Από τότε μέχρι σήμερα, λοιπόν, η κοινωνική παθογένεια της οπαδικής βίας έχει μετρήσει δεκάδες ακόμα θύματα (πιο συγκεκριμένα 13), ενώ έχουν τραυματιστεί και άλλοι εκατοντάδες. Αρχικά, ο Χαράλαμπος Μπλιώνας, 29 χρονών, πέθανε από μια φωτοβολίδα που του χτύπησε τον λαιμό, τον Οκτώβριο του 1986. Μετά από πέντε χρόνια, το 1991, ο Γιώργος Παναγιώτου, 17 χρονών, έγινε το τρίτο θύμα, όταν μια φωτοβολίδα του προκάλεσε τραύμα στην κοιλιά, στη Νέα Φιλαδέλφεια, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Ο Γιώργος Καρνέζης, 25 χρονών, δολοφονήθηκε με μαχαίρι τον Μάιο του 1993, μετά το τέλος ενός αγώνα μπάσκετ στην Γλυφάδα. Τον Μάρτιο του 2007, υπήρξε σύγκρουση ανάμεσα σε οπαδούς του Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού στην λεωφόρο Λαυρίου, όπου ο Μιχάλης Φιλόπουλος (23 χρονών), οπαδός της δεύτερης, δέχθηκε πολλές μαχαιριές. Τον Σεπτέμβριο του 2011, στην Κρήτη, ο Γιάννης Ρουσάκης (21 χρονών) τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από έναν οπαδό κατά την διάρκεια ενός επεισοδίου στο Ηράκλειο. Τον Σεπτέμβριο του 2014, σημειώθηκε ένα ακόμα περιστατικό στην Κρήτη. Σε παιχνίδι ανάμεσα σε δύο τοπικές ομάδες, ο Κώστας Κατσούλης (46 χρονών) δέχθηκε επίθεση, υπέστη σοβαρή κρανιοεγκεφαλική βλάβη και πέθανε μετά από δύο εβδομάδες νοσηλείας σε νοσοκομείο της Αθήνας. Τον Φεβρουάριο του 2022, ο Άλκης Καμπανός (19 χρονών), οπαδός του Άρη, σκοτώθηκε στη Θεσσαλονίκη, αφού δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από άτομα που οδηγούσαν δύο αυτοκίνητα, επειδή υποστήριζε μια συγκεκριμένη ομάδα. Το Καλοκαίρι του 2023 ο Μιχάλης Κατσουρής, δέχθηκε επίθεση, έξω από το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, από οπαδούς κροατικής ομάδας. Τέλος υπήρχαν και περιπτώσεις όπου η οπαδική βία οδήγησε σε θανάτους από άλλους παράγοντες, όπως συνέβη με τους Νάσος Κωνσταντίνου και Tόσκο Μποζατζίσκι το 2017 και 2020 αντίστοιχα. Δεν πρέπει να λησμονούμε, άλλωστε, ότι δεν είναι λίγοι και οι αστυνόμοι ή φύλακες γηπέδων που έχουν τραυματιστεί ή ακόμα και σκοτωθεί. 
Σε αντίθεση με το παρελθόν όμως, φαίνεται πως τώρα ο λαός έχει μεγαλύτερη ενσυναίσθηση και έχει καταλάβει πως ο κίνδυνος ακόμα όχι μόνο δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά και ελλοχεύει πιο επικίνδυνος από ποτέ. Και για αυτό τον λόγο πρέπει να τηρούμε τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση, να προωθούμε ολοένα και πιο αποτελεσματικές πρακτικές για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος, έχοντας βέβαια πάντα κατά νου ότι μένουν ακόμα πολλά να ακούμε, για να σταματήσουμε να μετράμε νεκρούς ως θύματα της οπαδικής βίας.

Μάριος Χουντάλας
Μαθητής Β’ Γυμνασίου

Το D-ικό μας Ημερολόγιο: Καλωσορίζοντας το 2024

Το D-ικό μας Ημερολόγιο: Καλωσορίζοντας το 2024

Ψάχνετε για το τέλειο ημερολόγιο που όχι μόνο θα οργανώσει τις καθημερινές σας δραστηριότητες, αλλά και θα σας δώσει έναυσμα για μια πιο ουσιαστική ενασχόληση με θέματα που σας αφορούν; Μην ψάχνετε αλλού… Η D-News έχει τη λύση! Φέτος – και για ακόμη μία χρονιά – η Συντακτική μας Επιτροπή δημιούργησε ημερολόγια για μαθητές και καθηγητές του D-ικού μας σχολείου!

Υπό την καθοδήγηση των φιλολόγων κας. Ανδριάνας Κορασίδη και κας. Κατερίνας Κανιάρη, παρουσιάζουμε με υπερηφάνεια τα ημερολόγια που δημιουργήσαμε με πολλή αγάπη, δημιουργικότητα, φαντασία και μεράκι, τα οποία δεν θα σας χρησιμεύσουν μονάχα σαν εργαλεία οργάνωσης – αλλά πολύ περισσότερο θα αποτελέσουν συνοδοιπόρους σας που θα σας προσφέρουν στιγμές έμπνευσης όλη τη μέρα, κάθε μέρα. Κάθε σελίδα είναι και μια έκπληξη, ταξιδεύοντάς σας στους κόσμους της επικαιρότητας, της ιστορίας, του περιβάλλοντος, της μουσικής, των ανθρωπίων δικαιωμάτων – και αδιαμφισβήτητα και σε πολλά, πολλά άλλα μερή.

Αυτή η προσπάθεια, βέβαια, δεν θα μπορούσε να έρθει ποτέ εις πέρας χωρίς μια… D-υνατή ομάδα αρθρογράφων, αποτελούμενη από τους μαθητές Δημοσθένη Σωτηρόπουλο, Αντώνη Μισθό, Σταυρούλα Μαργαρίτη, Μαργαρίτα Καβούκα, Μούτσελο Ανδρέα, Γρηγοριάδη Σπύρο, Φίλιππο-Ακύλα Καλούδη, Θοδωρή Καραγεωργάκη, Αντιγόνη Δηλανά, και Δήμητρα Καμπυλαυκά. Σημαντική είναι βέβαια και η δουλειά που κατέβαλε ο Θοδωρής Καραγεωργάκης, αναλαμβάνοντας την επιμέλεια της έκδοσης του φετινού μας ημερολογίου.

Και μην ξεχνάτε! Η ολότητα των εσόδων από την πώληση των ημερολογιών μας θα διατεθεί σε σωματεία του “Χαμόγελου του Παιδιού”… μην χάσετε την ευκαιρία να κάνετε ένα παιδί να χαμογελάσει Αποκτήστε τα ημερολόγια μας τώρα και απολαύστε μια χρονιά γεμάτη με χαρά, φαντασία και αξέχαστες στιγμές! Από την πλευρά μας, πάντως, ως D-News… σας ευχόμαστε καλή χρονιά!!!

 
Ηλιάνα-Ευτυχία Μπουρουτζόγλου
Μαθήτρια Α’ Λυκείου

Η D-ική μας ματιά: Εξερευνώντας το Μέλλον του ΑΙ

Η D-ική μας ματιά: Εξερευνώντας το Μέλλον του ΑΙ

 

Πώς όμως μέλλει να είναι το μέλλον της Τεχνητής Νοημοσύνης;

Εσείς ρωτάτε… η D-News απαντά!

Το παραπάνω βίντεο επιμελήθηκε ο μαθητής της Α’ Λυκείου Θοδωρής Καραγεωργάκης.

Ο D-ικός μας Κώδικας Ηθικής για τη Λειτουργία του ΑΙ!

Ο D-ικός μας Κώδικας Ηθικής για τη Λειτουργία του ΑΙ!

 

Λαμβάνοντας ως εναρκτήριο λάκτισμα τους τρεις νόμους της ρομποτικής του Ισαάκ Ασίμωφ, η D-News αποφάσισε να ολοκληρώσει το αφιέρωμά της για την Τεχνητή Νοημοσύνη και την Ηθική με έναν… ιδεοκαταιγισμό για τη θέσπιση ορισμένων θεμελιώδων αρχών που πρέπει να τηρούνται, ώστε η λειτουργία της Τεχνητής Νοημοσύνης να εμπίπτει στον τομέα της ηθικής. Πιο συγκεκριμένα, οι μαθητές Κατωμερής Γιώργος από τη Γ’ Γυμνασίου και Καραγεωργάκης Θοδωρής από την Α’ Λυκείου δημιούργησαν την παραπάνω αφίσα, στην οποία παρουσιάζεται ολοκληρωμένος ο Κώδικας Ηθικής που προτείνει η D-News για την Τεχνητή Νοημοσύνη!

Demystifying Artificial Intelligence: An Interview With Mr. John Gougoulis

Demystifying Artificial Intelligence: An Interview With Mr. John Gougoulis

D-News… strikes again! This time with an in-depth analysis of various aspects of Artificial Intelligence ethics by Mr. John Gougoulis, who is not only an education consultant for international curriculum programs, but also a passionate tech expert. He was willing to demystify various areas of AI usage, ranging from deep philosophical inquiries to questions about everyday AI uses, so that we can get a more clear grasp on what AI ethics is all about.

gougoulis

 

How did you choose to study Artificial Intelligence this closely?

There were two main reasons, apart from intellectual curiosity and my embrace of change (as Heraclitus said, “there is nothing permanent except change”). As an educator for many years, I have always been positive and engaged with the benefits and uses of education technology tools to assist with and to enhance personalisation of learning; and as a curriculum and assessment developer, I am also intrigued by the opportunity and potential of these latest tools for curriculum writing and reviewing, assessment item development and other student and teacher resource curation and development.

I believe we need to embrace AI carefully, focusing on its potential to better prepare students for the world beyond school. If used well, it could adapt to individual student learning needs, providing personalised support and feedback. It has potential to customise content, identify resources, and even recommend modifications to pedagogy for more inclusive approaches to teaching and learning. It could help with assessment and feedback design and delivery i.e. different ways to assess learning outcomes, to design authentic assessments and resources such as exemplars, rubrics, and guides.

 

AI keeps being used in even more areas of social life, f.i. business and finance, political decisions, even in refugee settlements. Nevertheless, this poses the question which has fundamentally troubled philosophers on the concept of technology: What is more important – freedom or security?

I don’t think this needs to be a dichotomous question or argument. Both concepts can be held to be true at the same time and as important.

Collecting and analysing vast amounts of learner data raises concerns about data privacy and security. But laws and ethics standards to govern its use and any measures to ensure the secure handling and storage of sensitive learner information should not restrict freedom to use.

AI models may inadvertently spread false information, engage in revisionist history, reinforce biases, or spy on us but there are opportunities to champion responsible AI usage rather than, for example, implementing bans on the technology.

In schools, for example, integrating AI concepts into the curriculum provides an opportunity to teach AI basics i.e. knowledge of what AI is, how it works, and how to promote responsible and ethical use of AI systems. A better understanding of AI enables students to use the technology in responsible and effective ways, avoid harm, and develop awareness of their individual responsibility and accountability.

 

Recently there have been a lot of incidents where people were bypassing the security of AI and were asking inappropriate questions that AI was not supposed to answer. However, AI did indeed answer. For example, ChatGPT has been asked to describe the way to construct a nuclear bomb. This answer was not supposed to be given but AI “fell for” an emotionally charged story. How can we enforce the algorithms of AI models to be more secure about dangerous and inappropriate answers?

I am not a technical person per se, but an educator interested in the applications and possibilities to enhance the teaching and learning experience. I strongly believe that generative AI technology won’t be going away anytime soon, so we need to be aware of the potential risks as well as the benefits and how to take advantage of the technology. The pattern is clear that with rapid development, adoption and adaption, AI in education requires educators, policymakers, and Edtech people to work together to develop ethical frameworks and inclusive, unbiased systems ensuring AI is integrated into education responsibly and ethically.

Let’s be clear, I can search the internet now and get responses to any question and get information that I need to sift through but still find answers to questions we would agree should never have been asked in the first place. More recent AI developments will not change that fact.  For example, social media’s AI is feeding us more content that reaffirms our beliefs, and our reality of the world and events, right or wrong. It does not care that there are heaps of other facts that prove otherwise – its about money and those algorithms feed you more ads by keeping your attention on that content.

 

In recent days, there is a lot of debate regarding the algorithmic bias of artificial intelligence agents and its effect on various domains of our society. It is being also said that the limited data used for the creation of such algorithms and the AI developers’ own prejudices further contribute to the problem at hand. In your opinion, which is the extent of this issue, and what set of objective criteria would you propose for the disambiguation of an efficient, just, and morally correct AI function?

I have addressed part of this question in response to the question on the moral dimension. As already stated, AI offers tremendous opportunities for enhancing and personalising educational experiences, but it also brings with it ethical complexities and regulatory challenges. There needs to be for example:

  • laws and ethics standards to govern its use
  • robust data protection measures to ensure the secure handling and storage of data
  • greater control by learners/individuals over their own data
  • greater accountability and transparency in AI decision-making processes
  • greater thought on how to detect and avoid plagiarism in student work
  • explicit teaching and learning about AI in our schools.

The history of evolving disruptive technologies is littered with examples similar to AI where technology advances more rapidly than regulations and societal norms. For example, the transformation in comms and info sharing on platforms like Facebook, Twitter, and Instagram became integral to daily life but the extensive data accumulation outpaced the development of data privacy laws and regulatory oversight. Another example is drone technology, which rapidly expanded from military to commercial and recreational uses outpacing the establishment of regulations and leading to concerns about privacy, airspace safety, and noise pollution.

 

It is being nowadays even more common that AI contributes to the creation of ‘works of art’, as underscored through the existence of countless AI image generations online, in addition to AI programs writing literature. Do you believe that AI can truly make art?

AI tools are informed by the people who create them, products of whoever built them, and dependent on the data (quality, volume and sources) they are fed. So, based on that understanding, and in the same way that AI can do the following, I believe it could make art and write literature (of some sort and yet to be defined quality):

  • It can create interactive learning environments, contribute to better engagement and assessment for learning through simulations and virtual reality.
  • It can reduce the amount of time necessary to create (produce and curate) meaningful learning content e.g. multiple-choice and essay questions, and even entire lessons based on predefined learning objectives, freeing up teachers to engage with learners in more meaningful ways.
  • It can use automated grading systems that employ machine learning algorithms to assess and provide timely feedback on student work.
  • It can increase productivity and provide insights about students through intelligent analytics by collecting and analysing data related to learner performance and engagement.
  • It can encourage teachers to engage students to use, analyse, critique information rather than regurgitate it i.e. to think critically about what they are reading, is it factual, is it biased, is there any supporting evidence that can be found.

 

“I think, therefore I am” (Cogito, ergo sum) has Descartes declared four centuries ago. Bearing that in mind, does AI with its radically evolving “intelligence” understand the meaning of ‘existence’ or ‘life’? Could an AI agent possibly build its own identity based on a moral compass and a personal perspective of meaning in the world?

As Aristotle said, “We are what we repeatedly do. Excellence then is not an act but a habit…moral excellence comes about as a result of habit.” As AI evolves and is directed into habitual patterns, excellence should emerge. Whether there is a moral dimension to that will depend on the type and extent of human intervention. Any personal moral excellence or perspective or identity will be informed by the world view of those instructing and intervening.

I’d hazard a guess and say that AI tools are as ethically flawed or not as the people who create them, and any inkling of moral intelligence is only a product of whoever built it. So, who teaches ethics or imbues morals to AI? Product developers? Government regulators? CEOs? Morality is subjective and cannot be reduced to a bunch of rules.

An AI tech could learn its moral compass by analysing data it is fed, like for example ethical judgments made by people (who are chosen somehow by the creators) looking at scenarios (which are somehow chosen to be used) and identifying each as right or wrong. Even then, over time and with new methodologies to feed more data and test the results of AI algorithms, and with software updates, judgements change, and the AI tech would not really be understanding its moral identity or ethical behaviour. Understanding implies more than knowing, it requires critical thought, capacity to connect, adapt, apply.

 
Interview Supervision
Antonis Misthos
Spyros Grigoriadis

Η D-ική μας Συνέντευξη με τον Σέρχιο Αραούχο: Όταν ο αθλητισμός γίνεται εμπόλεμη ζώνη

Η D-ική μας Συνέντευξη με τον Σέρχιο Αραούχο: Όταν ο αθλητισμός γίνεται εμπόλεμη ζώνη

Με την υποστήριξη της εφημερίδας του σχολείου μας, D-News, και των υπεύθυνων καθηγητριών κας. Ανδριάνας Κορασίδη και Ιωάννας Μοσχίδου, οι μαθητές Νικόλας Τσιαφούτης, Αντώνης Χάλαρης, και Κώστας Δελαβερίδης συνάντησαν τον γνωστό ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ Σέρχιο Αραούχο, ο οποίος μίλησε στην εφημερίδα του δικού μας σχολείου για το φλέγον ζήτημα της οπαδικής βίας.

ΝΙΚΟΣ: Καλησπέρα σας κύριε Αραούχο, είναι μεγάλη τιμή που είστε μαζί μας σήμερα και όχι μόνο για εμάς τα παιδία, καθώς είστε φυσικά ένα μεγάλο πρότυπο για εμάς, αλλά και γενικώς για όλο το σχολείο μας που είναι τα Εκπαιδευτήρια Δούκα. Ονομάζομαι Νίκος Τσιαφούτης και είμαι μαθητής της Β’ Γυμνασίου.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Καλησπέρα και από εμένα, κύριε Αραούχο. Λέγομαι Αντώνης και θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής: Φίλαθλος ή οπαδός; Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η βασική διαφορά;

-Σ. ΑΡΑΟΥΧΟ: Είναι πολύ δύσκολη η ερώτηση που κάνεις ακριβώς επειδή είναι εντελώς διαφορετικό το να είσαι εκτός γηπέδου και εντελώς διαφορετικό το πώς πρέπει να αντιδράσεις μέσα στο γήπεδο. Όταν είσαι πολύ φανατικός οπαδικός, πολλές φορές πρέπει να προσπαθείς να σέβεσαι τον αντίπαλο – όχι μόνο τους ποδοσφαιριστές, αλλά και τους φιλάθλους ή οπαδούς της αντίπαλης ομάδας που βρίσκονται στο γήπεδο. Σε κάθε περίπτωση, πρώτα από όλα πρέπει να υπάρχει σεβασμός.

ΚΩΣΤΑΣ: Οπότε αυτή η έλλειψη σεβασμού εξηγεί ενδεχομένως γιατί τα τελευταία χρόνια το ζήτημα της οπαδικής βίας παίρνει τρομακτικές διαστάσεις στη χώρα μας. Τι νομίζετε ότι επιτρέπει την εκδήλωση τέτοιων συμπεριφορών;

-Σ. ΑΡΑΟΥΧΟ: Δυστυχώς ο κόσμος έχει αρκετή πίεση, υπάρχει αρκετή “τρέλα”, που μερικές φορές μεταφέρονται – και τελικά εκτονώνονται – μέσα στο γήπεδο. Αυτό είναι εντελώς λάθος, γιατί ο κόσμος, όταν πηγαίνει στο γήπεδο, πρέπει να διασκεδάζει. Δεν ξέρω πού οφείλονται αυτές οι τόσο μεγάλες διαστάσεις της οπαδικής βίας, ποιοι είναι οι λόγοι για αυτή την “έκρηξη”… Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι όταν τα πράγματα ξεφεύγουν, υπάρχει μια οικογένεια που καταλήγει να πενθεί. Οπότε, το ιδανικό είναι να μπορείς να μιλάς με τον άλλο, ό,τι έχεις να λύσεις να το λύσεις με τα λόγια, και να μην καταφεύγεις σε άλλου είδους πράξεις.

ΝΙΚΟΣ: Προκαλέσατε τον θαυμασμό μας όταν πανηγυρίσατε με το Α και με το Μ. Ποιες ήταν οι σκέψεις σας όταν πετύχατε αυτά τα γκολ;

-Σ. ΑΡΑΟΥΧΟ: Η αλήθεια είναι ότι και τα δύο γκολ ήταν συνδεδεμένα με δύο τραγικές στιγμές για τις οικογένειες αυτών των δύο παιδιών, του Άλκη και του Μιχάλη. Ο τρόπος που τα πανηγύρισα προέκυψε εντελώς ενστικτωδώς, βγήκε μέσα από την ψυχή μου, δεν είχα σκεφτεί από πιο πριν το πώς πρέπει να πανηγυρίσω. Ήθελα απλά να αφιερώσω τουλάχιστον αυτά τα δύο γκολ στα δύο παιδιά που χάθηκαν και στις οικογένειές τους. Βγήκε όλο αυθόρμητα, βγήκε από την ψυχή μου, γιατί έψαχνα κάποιον απλό τρόπο για να μπορέσω να αφιερώσω και εγώ αυτά τα γκολ στις οικογένειες όλων των θυμάτων της οπαδικής βίας.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε σε εμάς, τα παιδιά, σχετικά με το ζήτημα της οπαδικής βίας;

-Σ. ΑΡΑΟΥΧΟ: Η αλήθεια είναι ότι προβλέπω πως, οτιδήποτε κι αν πω, κάποια πράγματα μπορεί να συμβούν ακόμα χειρότερα, αν τα πράγματα ξεφύγουν. Οπότε και εσείς, ως παιδιά, να προσπαθείτε να το απολαμβάνετε, να διασκεδάζετε με το ποδόσφαιρο – και φυσικά να το βλέπετε απλά σαν ένα παιχνίδι. Από την πλευρά μου, ως Σέρχιο, μπορώ μόνο να σας πω να διασκεδάζετε, να απολαμβάνετε την κάθε στιγμή, ιδίως όσο είστε μικροί. Να αγαπάτε την οικογένεια και τους γονείς σας, που κάνουν τα πάντα για εσάς, γιατί μεγαλώνοντας θα έρθουν περισσότερες ευθύνες.

ΝΙΚΟΣ: Σας ευχαριστούμε ειλικρινά πάρα πολύ!

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ένα δίκοπο μαχαίρι στην αγορά εργασίας

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ένα δίκοπο μαχαίρι στην αγορά εργασίας

 
«Πολλοί από τους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε, πράγματι, προκύπτουν λόγω της επιστήμης και της τεχνολογίας—αλλά, ακόμα περισσότερο, επειδή, έχουμε αποκτήσει δύναμη, χωρίς να αποκτήσουμε παράλληλα και σοφία. Οι κοσμο-ανατρεπτικές δυνάμεις που η τεχνολογία έχει παραδώσει στα χέρια μας, τώρα, απαιτούν έναν βαθμό σκέψης και πρόνοιας, που δεν ήταν απαραίτητος ποτέ μέχρι τώρα από την ανθρωπότητα.»

       –Carl Sagan
 

Η απήχηση του ΑΙ

Στη σημερινή εποχή, όλοι έχουμε ακούσει για την τεχνητή νοημοσύνη. Και αν κάποιος δεν έχει, καλό θα ήταν να αρχίσει να βγαίνει από τη σπηλιά του και να ενημερωθεί, γιατί έπονται σημαντικές αλλαγές και μάλιστα σύντομα.

Αρχικά, είναι απαραίτητο να διασαφηνίσουμε τι είναι η τεχνητή νοημοσύνη, το ΑΙ. Όπως ορίστηκε πρώτα από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ John McCarthy το 1955: «Τεχνητή νοημοσύνη είναι η επιστήμη και η μηχανική της κατασκευής νοημόνων μηχανών».

Η επίδραση της τεχνολογίας αυτής, γίνεται ολοένα και πιο εμφανής σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ύπαρξης: κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό, οικονομικό και ,όπως θα καταδείξουμε εν ολίγοις,  τον εργασιακό.

Μάλιστα, ο αντίκτυπος της τεχνητής νοημοσύνης στη κοινωνία είναι τέτοιος που πολύ την συγκρίνουν με την εφεύρεση της τυπογραφίας. Όπως όμως τόνισε και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Antonio Guterres: «Ενώ η τυπογραφία χρειάστηκε τουλάχιστον 50 χρόνια για να διαδοθεί ευρέως σε όλη την Ευρώπη, το ChatGPT βρήκε πρόσβαση σε εκατό εκατομμύρια πολίτες, μέσα σε μόλις δύο μήνες».

 

Οι εξωπραγματικοί «κίνδυνοι» της τεχνητής νοημοσύνης

Η ταχεία αυτή διάδοση της ΤΝ, δικαιολογεί την ανησυχία πολλών πολιτών για τις συνέπειες, που μπορεί να αποφέρει. Συγκεκριμένα, η πλειοψηφία των ανθρώπων, ή τουλάχιστον των ανενημέρωτων ανθρώπων,  ανησυχεί ότι εξαιτίας της ΤΝ θα μείνει δίχως εργασία. Έτσι, είναι αναγκαίο, ως η μελλοντική γενιά εργαζομένων, να εξετάσουμε τα οφέλη, αλλά και τους κινδύνους που φέρνει και δύναται να φέρει η εξέλιξη της ΤΝ στην εργασία.

Πρωτίστως, όσοι φοβούνται ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας, όπου η μηχανή έχει αντικαταστήσει πλήρως τον άνθρωπο και όλοι ζουν σε άθλιες συνθήκες ανεργίας και φτώχειας, αφού όλοι οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων θα προτιμούν την ΤΝ, ως οικονομικότερη και πιο αποδοτική, μπορούν να καθησυχαστούν, καθώς είναι (σχεδόν) αδύνατον. Η σύγχρονη οικονομία είναι βασισμένη στην αρχή της προσφοράς και ζήτησης. Δηλαδή, ο νόμος της ζήτησης μας λέει ότι όσο αυξάνεται η τιμή ενός προϊόντος, μειώνεται η ποσότητα που ζητά ο αγοραστής, ενώ όσο μειώνεται η τιμή αυτού του προϊόντος αυξάνεται η ποσότητα που ζητείται. Αυτό σημαίνει ότι η επιθυμία των καταναλωτών να αποκτήσουν ένα προϊόν θα επηρεάσει τελικά τον ρυθμό παραγωγής του προϊόντος, και τελικά την οικονομική κατάσταση της εταιρείας, που το παράγει. Έτσι, στο υποθετικό σενάριο, που παρουσιάστηκε προηγουμένως, αφού οι πόροι των καταναλωτών είναι μηδενικοί, τότε θα μειωθεί η ζήτηση, και άρα τα κέρδη των εταιρειών, με αποτέλεσμα, μακροπρόθεσμα να οδηγηθούν στο κλείσιμό τους.

Άρα δεν είναι προς το συμφέρον των εταιρειών οι εργαζόμενοι να βρεθούν ξαφνικά άνεργοι και, έτσι θα ληφθούν δραστικά μέτρα για την πρόληψη αυτού του αποτελέσματος.

 

Οι πραγματικοί κίνδυνοι

Όσον αφορά, πιο ρεαλιστικά σενάρια, όπως την μερική αντικατάσταση ορισμένων επαγγελμάτων, τότε οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι υπάρχουν προβλήματα.

Ειδικότερα, τον μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχουν όσοι κάνουν επαγγέλματα, που δεν απαιτούν συγκεκριμένες δεξιότητες, όπως δημιουργικότητα, κριτική σκέψη, κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, αλλά εστιάζουν κυρίως στην εκτέλεση επαναλαμβανόμενων διαδικασιών, που βασίζονται σε ένα σύνολο οδηγιών, εύκολων να ακολουθηθούν. Τέτοια επαγγέλματα είναι: ταμίας, γραμματέας, αναλυτές οικονομικών δεδομένων, κ.α.

Όπως είναι φυσικό και επόμενο, η ικανότητα της τεχνητής νοημοσύνης να παράγει αληθοφανείς εικόνες  με σχετική ακρίβεια, θέτει σε κίνδυνο, καλλιτέχνες, γραφίστες, αρχιτέκτονες, σκιτσογράφους, παραγωγούς ταινιών, ηθοποιούς, οι οποίοι μπορεί να χάσουν τη θέση τους στο χώρο των τεχνών και του θεάματος, από ρεαλιστικές φιγούρες, φτιαγμένες από την ΤΝ. Παρ ’όλα αυτά, η ποιότητα των εικόνων της τεχνητής νοημοσύνης δεν μπορεί ακόμα να συγκριθεί με αυτό των ανθρώπων.

 

Μία θετική ματιά…..

Από την άλλη, η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να  ωφελήσει τους ήδη ανέργους, αλλά και εργαζόμενους σε μεγάλο βαθμό. Σύμφωνα με, το Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ 2020, μέσω της τεχνητής νοημοσύνης, προβλέπεται να δημιουργηθούν ακόμα 97 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας μέχρι το 2030. Αυτό σημαίνει ότι οι θέσεις που πιθανώς θα χαθούν από την τεχνητή νοημοσύνη (υπολογίζονται στα 85 εκατομμύρια)  θα αναπληρωθούν, προσδίδοντας ,παράλληλα, ποικιλία στην αγορά εργασίας.

Βέβαια, είναι αδύνατο να αγνοήσουμε τη συμβολή της ΤΝ στην ανάπτυξη πιο εξειδικευμένων, αποδοτικότερων μεθόδων κυβερνοασφάλειας, που μπορούν να αποτρέψουν απώλειες εκατομμυρίων από εταιρείες, ενώ δημιουργούν άπειρες θέσεις εργασίας για νέους, παθιασμένους για τον προγραμματισμό και το Computer Science.

Τέλος, μέσω της της ΤΝ ένα πλήθος μονότονων και κουραστικών εργασιών, μπορούν πλέον να εκτελούνται από μηχανές, επιτρέποντας έτσι σε εμάς τους ανθρώπους, να ασχοληθούμε με επαγγέλματα που κινούν το ενδιαφέρον και προωθούν την εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Συμπερασματικά, βλέπει κανείς, πως η κατάσταση με την τεχνητή νοημοσύνη, ειδικά στον τομέα της εργασίας, δεν είναι τόσο δραματική όσο παρουσιάζεται από τα δημοσιογραφικά κανάλια και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ωστόσο, πρέπει πάντα να λαμβάνουμε μέτρα, ώστε να την περιορίζουμε ως εκεί που θέλουμε εμείς και να φροντίζουμε, ώστε κύριο μέλημά της να είναι η εξυπηρέτηση των δικών μας συμφερόντων.
Όπως άλλωστε το έθεσε και ο Elon Musk:

“The real question is, when will we draft an artificial intelligence bill of rights? What will that consist of? And who will get to decide that?”
 
Κατωμερής Γεώργιος
Μαθητής Γ’ Γυμνασίου

Artificial Human? The evolution of Intelligence

Artificial Human? The evolution of Intelligence

Το παραπάνω εικαστικό έργο αποτελεί δημιουργία της μαθήτριας Αικατερίνης-Ιωσηφίνας Ριτζάκη, η οποία φοιτεί στην Α’ Τάξη του Λυκείου μας.