Η αγάπη, αναμφίβολα, όντας αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης, καθορίζει μια ιδιαίτερη συναισθηματική κατάσταση, η οποία, ωστόσο, στις μέρες μας τίθεται συχνά στον δημόσιο διάλογο ως προβληματική.
Είναι γεγονός πως οι ταχείς ρυθμοί της σύγχρονης ζωής έχουν, αδιαμφισβήτητα, κλονίσει την εκδήλωση των συναισθημάτων αγάπης, περιορίζοντας το άτομο εντός ενός συγκεκριμένου πλαισίου έκφρασης. Ως απόρροια αυτού, ο σύγχρονος άνθρωπος παραλείπει τη δόμηση και καλλιέργεια σχέσεων αγάπης, εστιάζοντας στη μονότονη και φορτική καθημερινότητα. Παράλληλα, παρατηρείται συχνά το φαινόμενο της καταλυτικής επίδρασης που ασκούν τα κοινωνικά δίκτυα στη γενικότερη εκδήλωση του συναισθηματικού κόσμου του ατόμου, γεγονός που υποβαθμίζει την έννοια της ανιδιοτέλειας. Με άλλα λόγια, τα άτομα αποφεύγουν να αγαπήσουν ή να ερωτευτούν, καθώς κάτι τέτοιο δε συνάδει με τα πρότυπα της σύγχρονης πραγματικότητας. Συνεπώς, η αγάπη ολοένα και περισσότερο κλονίζεται, δημιουργώντας ένα σημαντικό κενό σε νέους αλλά και σε μεγάλους.
Σοφία Λιούγκα
