Ο άνθρωπος, ως γνωστόν, είναι φύσει «κοινωνικό ον». Επιθυμεί, δηλαδή, να επικοινωνήσει, να συνυπάρξει και να συνεργαστεί με τους συνανθρώπους του. Η πιο άμεση μορφή επικοινωνίας είναι ο διάλογος, ωστόσο στη σημερινή εποχή διέρχεται κρίση.
Πιο συγκεκριμένα, αυτή η υποβάθμιση του διαλόγου πηγάζει από τον υλικό ευδαιμονισμό που διακατέχει τα άτομα. Η λατρεία για τα υλικά αγαθά υπερισχύει με αποτέλεσμα τον παραγκωνισμό των πνευματικών αγαθών όπως η ανταλλαγή σκέψεων, ιδεών και συναισθημάτων με σκοπό την εύρεση της αλήθειας. Παράλληλα, η κρίση των θεσμών, όπως αυτός της οικογένειας, εμποδίζει την ύπαρξη του γόνιμου διαλόγου στο σπίτι. Η πολύωρη απουσία των γονιών από το σπίτι λόγω του μεγάλου φόρτου εργασίας έχει ως συνέπεια την απουσία του διαλόγου. Έτσι, δε διεγείρεται ο προβληματισμός των παιδιών και δεν οξύνεται η κριτική τους σκέψη. Οι νέοι, αδυνατούν να συνάψουν διαύλους επικοινωνίας και να αλληλεπιδράσουν ουσιαστικά και αποτελεσματικά με τους γύρω τους. Τέλος, ζούμε σε μια εποχή όπου η αστικοποίηση και οι απρόσωπες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις, κυριαρχούν. Τα άτομα, δηλαδή, δεν επιδιώκουν τον δημιουργικό διάλογο και την ανυστερόβουλη ανταλλαγή απόψεων.
Λαμβάνοντας υπόψιν όλα τα παραπάνω, καταλήγουμε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η κρίση του διαλόγου αποτελεί μάστιγα για τη σύγχρονη εποχή και είναι ευθύνη όλων μας να την αποτρέψουμε.
Χριστίνα Μιχαλοπούλου
