Στη σημερινή εποχή οι έφηβοι εκδηλώνουν με τρόπο προβληματικό τα συναισθήματα αγάπης που νιώθουν για ένα άτομο. Πίσω από αυτήν την αδυναμία έκφρασης των αντίστοιχων αισθημάτων κρύβονται ποικίλοι λόγοι που συμβάλλουν αρνητικά στον ψυχικό και πνευματικό κόσμο του ανθρώπου.
Ειδικότερα, καθώς οι ανθρώπινες σχέσεις χαρακτηρίζονται επιφανειακές, υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των νέων, οι οποίοι πολλές φορές εγκλωβίζουν τον εαυτό τους σε ένα κλίμα αρνητικών σκέψεων ως προς τις προθέσεις και τα συναισθήματα των συνομηλίκων τους. Παράλληλα, οι νέοι διανύοντας ίσως την πιο δύσκολη και απαιτητική περίοδο της ζωής τους, την εφηβεία, καταβάλλονται από διάφορα συναισθήματα όπως είναι για παράδειγμα το συναίσθημα της αγάπης και του έρωτα. Οι νέοι έχουν συχνά την τάση να εκφράζουν τα συναισθήματά τους εντονότερα, με μία δόση υπερβολής. Ένας έφηβος νιώθει συχνά την ανάγκη να ερωτευθεί όχι επειδή ο ίδιος το νιώθει αλλά λόγω των κοινωνικών συμβάσεων που του το «επιβάλλουν». Στον ψυχικό του κόσμο καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει το αίσθημα του «ανήκειν» σε ένα σύνολο, γεγονός που τον εξωθεί στην προβολή μιας εικόνας του εαυτού του που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Ομοίως, ο νέος, o οποίος επηρεάζεται από τον κοινωνικό του περίγυρο, αφομοιώνοντας άκριτα πολλά χαρακτηριστικά, θέλει να ενισχύσει τις φιλίες του και να συνάψει σχέσεις με τους υπόλοιπους συνομηλίκους του χωρίς όμως να υπάρχει ουσιαστικός και ωφέλιμος σκοπός.
Συμπερασματικά, η φιλία, η αγάπη και ο έρωτας δεν θα καλύψουν ποτέ κανένα ψυχικό ή πνευματικό κενό του εφήβου εάν τα νιώθει από ανάγκη και όχι από προσωπική επιθυμία. Αυτό οφείλουν να αντιληφθούν όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας και να το αποδεχτούν, καθώς οι πλασματικές φιλίες και οι φαινομενικοί έρωτες εκδηλώνουν τις αρνητικές επιπτώσεις τους στο μέλλον, αλλά όταν αυτές εμφανιστούν, ήδη είναι πολύ αργά πια και ο ψυχικός κόσμος του νέου έχει συθέμελα κλονιστεί.
Γιωργής Περράκης-Σαρκισιάν
